ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٧

132

اسرار نهان فاش نبايد گفتن * جز حيرت سامع نفزايد گفتن

هرچند كه آيينه جدا نيست ز عكس * ليك آينه را عكس نشايد گفتن

بايد به لباس نيستى هست شدن * بر پا بودن وليك از دست شدن

سررشته به كف داشتن و مست شدن * انداز ( 3 ) بلند كردن و پست شدن

تا چند به فكر خودپرستى بودن * بايد يك‌چند محو مستى بودن

بر نيستيى زن كه سبكبار شوى * تا كى در زير بار هستى بودن

آن شاخ گل ار چه هست پنهان ز چمن * از فيض وجود اوست گيتى گلشن

خورشيد اگرچه هست در ابر نهان * از نور ويَست باز عالم روشن

هرچند كه غايبست آن گل ز چمن * از فيض نسيم اوست گلشن ، گلشن

هرچند كه در ابر نهان باشد هست * از پرتو آفتاب عالم روشن

فياض ز عقل سر به مستى بر كن * اين ره بگذار و راه ديگر سر كن

يك عمر ز زهد كلّه خشكى ديدى * يك دم ز مى عشق دماغى تر كن

اى عشق بيا كه سخت بىدردم من * بىدرد تو در آتشم و سردم من

چون زردى چهره سرخ‌روييست مرا * گر بىتو به خون غوطه زنم زردم من

چون عقل قبولم بكند ؟ دردم من * چون نفس زبونم نشود ؟ مَردم من

عشقم كه قبول طبع ناكس نشوم * پيدا كن قدر مرد و نامردم من

دامن ز تعلقات دنيا بر چين * در دامگه فريب اين زن منشين

چندانكه نياز بيش نازش بيشست * يك ناز كن و نياز پىدرپى بين