ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٥

24

تا زلف به روى تو پريشان شده است * برهم‌زن جمعيت ايمان شده است

خال رخ تو مگر كه ابراهيمست * كآتش ز براى او گلستان شده است

درد تو تلافى تناسانيهاست * عشق تو كفارهء مسلمانيهاست

اندازهء همت پريشانانست * زلف تو كه معراج پريشانىهاست

در پيش كسى كه علم و دانش بابست * توفيق مهيا شدن اسبابست

اسباب چو شد جمع دگر كار از تست * توفيق رفيق سفر مهتابست

در گلشن عشق خرّمى نايابست * خار و گلش از تشنه‌لبى سيرابست

با غنچهء گل در ته يك پيراهن * پژمردگى و شكفتگى در خوابست

فياض بيا كه عشق بارت دادست * وز فتنهء عقل زينهارت دادست

مردانه بيا از سر هستى بگذر * كاين دجلهء پرزور گذارت دادست

فياض دگر عشق عيارت دادست * توفيق رواج كار و بارت دادست

كفّارهء توبه‌اى كه كردى به خزان * اين توبه شكستن بهارت دادست

امروز كه ديدار تو ما را عيدست * از داغ تو سينه گلشن امّيدست

گلگونهء روى تو ز خون دل ماست * ورنه زردى لازمهء خورشيدست

آنم كه ز خرمى دلم را عارست * وز عادت من خوى طرب بيزارست

بىحاصل از آن شدم كه بختم پرورد * نخلى كه به سايه پرورد بىبارست

هم گريهء من ز چشم مست دگرست * هم خنده ز لعل مىپرست دگرست

القصه مرا چو صورت آيينه * هم گريه و هم خنده به دست دگرست