ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٣

6

1

1

در وادى عشق پُر مكش منت پا * بىگام درين مرحله شو ره‌پيما

مردم گويند پاى بردار و برو * من مىگويم كه پاى بگذار و بيا

2

2

با عشق هوس‌سوز غم كام كجا * اين دانه ببين كجا و اين دام كجا

ترطيب ( 1 ) دماغ عشق چيز دگرست * سوداى تو و روغن بادام كجا

3

3

اصحاب پيمبر ار چه نورند و هدا * هر يك سوى آخرت رهىاند جدا

ليكن شه مردان على عاليقدر * راهيست كه راست مىرود تا به خدا

4

4

اى راحت جان غصه پرورد بيا * وى صيقل خاطر پر از گرد بيا

از درد دل خسته‌دلان بىخبرى * مرديم ز دورى تو بىدرد بيا

5

5

اى آرزوى دل غم اندود بيا * وى مرهم جان ناله فرسود بيا

رفتى چو به بزم غير پُر دير مكن * از دست مبادا كه روى زود بيا

6

6

اى بىنم جود تو همه بحر سراب * بىنور وجودت همه معموره خراب

عالم همه از تو لاف هستى زده‌اند * چون سايه ز آفتاب و چون موج ز آب