ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٩

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

از تو ديدش دو عقده روى گشاد * در سيوم از چه رو دريغ افتاد

گفت چون در جواب آن دو سؤال * بود معلوم او حقيقت حال

ليك از هول گور و بيم گزند * بود افتاده بر زبانش بند

فرض شد بر مروتم ارشاد * كه ز من يافت آن دو عقده گشاد

چون به فضل من اعتقاد نداشت * نام من جز بسهو ياد نداشت

اين گره بر زبانش محكم بود * لاجرم لايق جهنم بود

نام من دادى ار كسيش به ياد * بر زبانش نيامدى ز عناد

گفتم آوخ كه خاك بر سر من * بر پدر لعن باد و مادر من

جمله قوم و قبيله‌ام يكسر * پى بو بكر رفته‌اند و عمر

باد در حشرشان زبان كج‌ومج * كز ره راست رفته‌اند به كج

همه حق را نهفته‌اند به زور * راه نزديك و رفته‌اند بدور

چاره چون بود ره نرفتم راست * چه كنم چاره از ميان برخاست

كرده‌ام در حيات چون تقصير * كى به گورم شوند عذرپذير

ره نرفتم چو راه روشن بود * عذر تاريكيم ندارد سود

نيست چون چاره ديگرم چه كنم * چه كنم خاك بر سرم چه كنم

گفت چون گوش كرد زارى من * ديد فرياد و بىقرارى من

كه هنوزت ز عمر باقى هست * بزم را باده هست و ساقى هست

خود به مرگ خود ار شتافته‌اى * ليك عمر دوباره يافته‌اى

چون شوى زين مضيق تيره خلاص * پى ما گير و باش بندهء خاص

بعد ازين راه راست گير به پيش * هرچه خواهى شنو ز عمهء خويش

كه درست اعتقاد و نيك زنست * يكى از شيعيان خاص منست

در قبيله به دين و دانش فرد * يك چنين زن به از هزاران مرد

اين بگفت و ز ديده گشت نهان * ماندم ، از سينه رفته تاب و توان

پدرم در كمين من بقرار * بود جمعى گذاشته بيدار

كه چو آواز زار من شنوند * نغمه‌ريزى تار من شنوند

بر سرم بىدرنگ بشتابند * نيم‌جانم ز مرگ در يابند

چون ازين مژده جان من بشكفت * دل ز غم فرد شد به شادى جفت

ليك ره چون نيافتم بيرون * دل ز بيم هلاك شد پرخون

گاه جان مىشد از الم خسته * گه به الطاف شاه دلبسته