ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٨

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

دست آويختم به دامن او * مور گشتم به گرد خرمن او

آب شرم از دو ديده بگشادم * خاك گشتم به پايش افتادم

گفتم اى عين نور و نور العين * بر سرىّ و بزرگوارى و زَين

به حق آن بزرگوار إله * كه ترا داد اين بزرگى و جاه

كه به من بازگو كيى چه كسى * كه كس بىكسى و دادرسى

ملكى بس مقربى به عمل * يا كه هستى پيمبر مرسل

من ندانم كيى به عزت و جاه * كه به فرمان تست ماهى و ماه

چون شكرخند با لبش شد جفت * نفس عنبرين گشاد و چه گفت

منم آن عارف خداى به حق * خازن مخزن خدا مطلق

وارث شرع احمد مرسل * عالم علم آخر و اول

منم آن كس كه بىمحبت من * نه فرائض قبول شد نه سنن

هركه را با منش شناخت نبود * از شناسايى خداش چه سود

هست دانستنم خدا دانى * مهر من مايهء مسلمانى

بغض من موجب نكوهش زشت * در كف مهر من كليد بهشت

بىشناساييم برادر تو * شد چنين خوار در برابر تو

داشتى گر ز مهر من مايه * برگذشتى ز انجمش پايه

سر عزت به آسمان سودى * در نعيم ابد بياسودى

نام من چون نداشت ورد زبان * آنچه هم داشت نامدش به زبان

مهر من چون نبود در بارش * زان كسادى گرفت بازارش

گفتم اى نور پاك يزدانى * وى ز تو عالمى به نادانى

نام خود بازگو به من كه كيى * وزچه جنسى چه عالمى و چيى

كه ندانم كسى بدين اوصاف * نشنيدم چنين كس از اسلاف

گفت نامم على ابى طالب * در همه چيز بر همه غالب

منم آن آفتاب عالمتاب * كه نديدست روىپوش سحاب

پرده سوزست پرتو چهرم * نيست يك ذرّه خالى از مهرم

چون به گوشم رسيد نام على * مهر او گشت در دلم ازلى

گفتم اى من فداى نام خوشت * دين و دل عقل و هوش پيشكشت

گرچه هست اين سؤال ترك ادب * حيرتم كرد پايمال عجب

كز چه وقت سؤال از آن مسكين * نام خود داشتى دريغ چنين