ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

خواستم دم برآورم بجواب * نفسم بر گلو فكند نقاب

چون نيامد جوابى از كس باز * دست بر سر زدن گرفت آغاز

كرد بنياد گريه و شيون * پود صد ناله تار تار كفن

دستگيرى نه در حضور و نه غيب * گاه دامن دريد و گاهى جيب

سر ديوانگى ز دل برزد * چوب تابوت كند و بر سر زد

يافت آن دم كه اين شب گورست * دامن زندگى ز كف دورست

چشمش آن دم ز خواب شد بيدار * كه فروبسته ديد چارهء كار

وه كه بيدارى ابد را سود * نيست چون دست و پاى چاره غنود

داد مىكرد و دادرس كس نه * راه را پيش و پاى را پس نه

نفس از ناله سينه‌گير افتاد * چشم بر منكر و نكير افتاد

رفت يكباره دست و دل از كار * ديدنى كم نديدنى بسيار

منكر آمد به پيش بهر سؤال * كردش اول زبان ز دهشت لال

بازپرسيدش از خداى نخست * كس ندانسته را ازو مىجست

محو دهشت زبان خاموشش * آنچه دانسته هم فراموشش

گفت تا مرده را كند آگاه * خود به خود لا إله الّا اللّه

بعد از ان از نبى سؤالش كرد * امتحان زبان لالش كرد

در جوابش زبان به بند افتاد * باز حلال مشكلات گشاد

گفت آنگه بگو امام تو كيست * مايهء فخر و احترام تو كيست

آنكه بىاو نماز نيست درست * عاشقان را نياز نيست درست

چون نبود از امامت آگاهيش * كندتر شد زبان به همراهيش

چون امامت نبود در دينش * زان مُلقِّن نكرد تلقينش

چون نبود از امام دين خبرش * زد همان گرز آتشين به سرش

زد عمودى كه آتش از وى جست * موبه‌مويش به شعله در پيوست

كفنش پنبه و عمود آتش * شعله از تار تار آن سركش

گفتى ازبس‌كه شعله گرم دويد * كفنش بر تنست نفت سفيد

بار ديگر ز هوش رفتم باز * نه به سر هوش و نه به لب آواز

چون به هوش آمدم ز بيهوشى * گوشزد شد نواى خاموشى

ديدم از سينه خوف را رانده * آن دو كس رفته اين يكى مانده

آن مجرد سرشت نورانى * تن مجسم وليك روحانى