ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٦

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

نه ملامت سرشت مشت گلم * نه نصيحت شنيد گوش دلم

همه بگذاشتندم و رفتند * مرده انگاشتندم و رفتند

من دران گور تنگ تيره و تار * دل ز جان برگرفته دست از كار

داده با خود قرار مردن خويش * خون خود كرده خود به گردن خويش

ناگهان گوشه‌اى شكافته شد * پرتوى همچو مهر تافته شد

شخص نورانيى درون آمد * كه ز وحشت دلم برون آمد

از فروغ جمال آن خورشيد * شد شب تيره همچو روز سپيد

بر سر مرده‌ام به صد تمكين * رفت و بنشست بر سر بالين

بعد يك دم ز جانب ديگر * دو كس ديگر آمدند بدر

اين يكى سخت هولناك و مهيب * وان يكى را ز اعتدال نصيب

آن يكى دست راست كرد طلب * وين يكى راست رفت جانب چپ

در كف اين عمودى از آتش * همه خوشه‌ها ز ديدنش ناخوش

پيش تابوت مردهء مسكين * زد عمودى چو آسمان به زمين

از نهيب صدا در آن شب تار * مرده از خواب مرگ شد بيدار

من ز دهشت ز خويشتن رفتم * ماند قالب به‌جا و من رفتم

گشت از صوت آن نوازنده * زنده‌ام مرده مرده‌ام زنده

چون ز بيهوشى آمدم باهوش * موى ديدم سفيد بر سر دوش

تيره شد روز بر دل تنگم * شد سفيد اين شب سيه‌رنگم

چون نظر بر برادر افكندم * خبر از خود نماند يك‌چندم

ديدم از خواب مرگ برجسته * به تنش جان رفته پيوسته

ديد خود را به حالت منكر * نه پدر پيش چشم و نه مادر

كفنش جامه گشته حسرت قوت * چارديوار تختهء تابوت

بسترش خاك و خشت بالينش * بىكسى همنشين ديرينش

راه آمد شدن نه پيش و نه پس * نفس بسته هم‌زبانش و بس

سر زد از ديده اشك و از دل آه * بانگ زد هر طرف كه وا ابتاه

از پدر چون نديد روى جواب * سوى مادر دواند پيك خطاب

يأس مادر چو حلقه بر در زد * قرعهء بانگ بر برادر زد

از برادر چو نيز اميد بريد * بر زبان نام عمّ و خال دويد

چون دل از عمّ و خال هم شد سرد * بر زبان گرم نام من آورد