ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٥

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

تا كه روزى دچار هم گشتند * قصه كوتاه يار هم گشتند

نجم را برد مه به خانهء خويش * سفره گسترد و نان نهاد به پيش

ديد آنجا نشسته پير زنى * جسته از دست صد خزان چمنى

دست شستند از طعام و شراب * يافت ره در ميان سؤال و جواب

قصه سر كرد ماه نوش‌لبان * چهرهء همچو مه به نيم‌شبان

كاين سفيدى مو ز پيرى نيست * كه هنوزم ز عمر باشد بيست

عجبم من حكايتم عجبست * بوالعجب حال من ازين سببست

پدرم هست مهترى ز عرب * در قبيله سرآمدى بنسب

پدر و مادرم ابا عن جد * عمّ و خال و برادران بىحد

همه ممتاز در ميان عرب * همه را مال و جاه و عزّ و نسبت

ليك در دين و مذهب و ملت * همه اهل جماعت و سنت

دين سنّى ميانشان شايع * مذهب بو حنيفه را تابع

بود ما را برادرى زين پيش * در جوانى ز هرچه گويى بيش

مهر او در دلم چو نقش نگين * روز و شب خدمت ويم آيين

نه ز هم يك نفس جدا بوديم * نه به غير هم آشنا بوديم

جست ناگاه تند باد اجل * كرد سروش به سايه جاى بدل

چون سپردند قامتش در خاك * گشت يكباره جيب صبرم چاك

تن چون برف را لحد شد ظرف * رفت چون حرف مدغم اندر حرف

من كه بىاو نبود آرامم * گشت لبريز بيخودى جامم

گفتم آن نازنين برادر من * كه چو جان بود در برابر من

نازنين و عزيز و پرورده * خو به ناز و به نازكى كرده

حجرهء گور تنگ و تيره و تار * همنشينى نه خفته نه بيدار

كه كند تا ز خواب بيدارش * كه گشايد قبا و دستارش

كرده خوابى كه نيست بس شدنش * رفته راهى كه نيست آمدنش

سخن اينجا رسيد و شد باريك * سفرى دور و ره بسى نزديك

من همان به كه همرهش باشم * غمخور گاه‌وبيگهش باشم

همرهش با رخ چو باغ شدم * خلوت گور را چراغ شدم

كردم اين عزم و دل ز جان كندم * تن به سردابه‌اش درافكندم

همه قوم و قبيله بر سر من * خون دل ريختند در بر من