ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٤

3 [ يكى از دوستان راست مزه ]

من ندانم چرا به ديدهء ديد * كعبه را در نجف بطوف نديد

كرد از راه مصر عزم حجاز * كه حقيقت طلب كند ز مجاز

گشت با كاروان حج همراه * گه به پا ره بريد و گه به نگاه

سفر پا به كار دل نايد * نظر هوش در سفر بايد

شتران كف‌زنان دران وادى * همه را هوش رفته از شادى

از پى ناقه رهروان عرب * گه حُدى گوى و گه خداى طلب

نظر افتاد نجم را ناگاه * محملى ديد سركشيده به ماه

دامن پرده باد را در كف * ديده را در نظاره حق الطَّرف « 5 »

دخترى ديد اندر آن خرگاه * محمل از حسن وى چو خرگه ماه

در كمال و جمال و فيروزى * همه چيزش ز نيكويى روزى

پاى تا سر همه به كام نگاه * ليك مويش سفيد چون شب ماه

بردميده سفيده از شبِ مو * آفتابى مهِ نوَش ابرو

گشت انديشه زين عجب درهم * حيرتش مىفزود بر سر هم

ديد مه چون نظر فكند به نجم * نسخه‌اى پر ز معنى كم‌حجم

گفت كاى ناشناس حرمت حج * رفته در راه دين به ديدهء كج

محرمان حريم اين درگاه * كى به نامحرمان كنند نگاه

ديده بر بند از سياه و سفيد * چشم معنى گشا و ديدهء ديد

مرد شد منفعل ز گفتهء زن * گفت خامش كه انَّ بعض الظّن « 6 »

حيرتم كرد مضطرب احوال * كه به هم ديدم آفتاب و هلال

موى ديدم سفيد بر سر ماه * چشم كردم بر اين سفيد و سياه

مه چو دريافت بىدروغ و فنش * بوى صدق نهفته در سخنش

گفت اين قصه هست دور و دراز * با تو گويم چو مىرسى به حجاز

قصهء من دراز و ره كوتاه * تار اين نغمه نيست رشتهء راه

چون رسيدند كاروان به طواف * چهره پرگرد راه و آينه صاف

بعد سعى و طواف ركن و مقام * شد حلال آنچه گشته بود حرام

نجم مشتاق ديدن مه بود * دل به پاى نگاه در ره بود

( 5 ) - طرف ، نگاه از گوشهء چشم ، نگريستن . ( 6 ) - اشاره است به : انّ بعض الظنّ اثم ( حجرات 49 / 12 ) .