ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠١

2 [ در وصف بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ]

ز رشكم نميرد چرا آسمان * كه هستم نجف را سگ آستان

به راهى مرا پاى شوق آشناست * كه نعلين مهر و مهم زير پاست

نه اين ره به روى و ريا مىروم * كه اين ره براى خدا مىروم

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم * پيش نهاليست ز باغ حكيم

نخل سرافراز گلستان قدس * مصرع برجستهء ديوان قدس

« با » الف ابجد لوح خداست * طفل خرد را به خدا رهنماست

چيست الف اصل همه حرفها * قطرهء آبى پر ازو ظرفها

چيست الف هستى بىرسم و اسم * هرچه جز او اسم چه جان و چه جسم

هست بر قدرشناس الف * صورت هر حرف لباس الف

جمله ز تكرار الف زاد حرف * هرچه ازو زاد به دو گشت صرف

سوى الف لا يتعيّن نگر * هر چه تعين همه بىبن نگر

نيست تعيّن بجز از اعتبار * لا يتعيّن چه يكى چه هزار

رسم الف هم ز الف دور كن * ديدهء كوته‌نظران كور كن

رسم الف بر الف آلايشت * جامه بر كوردل آرايشت

دستگه ديده چو بس تنگ شد * هستى بىرنگ به صد رنگ شد

ديده اگر پاك كنى از رمد « 1 » * صورت يك در نظر آيد ز صد

راز الف كشف چو شد موبه‌مو * نسبت بسم اللّه و قرآن بجو

نيست جز او هرچه به قرآن دَرست * آن همه باشد صدف اين گوهرست

هرچه به قرآن سُوَر و آيتست * وحدت سارى شده در كثرتست

حاصل قرآن همه بسم‌اللهست * بسم اللّه نه كه طلسم‌اللهست

ره به مسمى نبرى جز به اسم * مردى اگر مىشكنى اين طلسم

گر تو ز بسم اللّه آگه شوى * مِهر صفت توشه‌دهِ مه شوى

ديده ازين سرمه اگر پُر كنى * بر شوى از هرچه تصور كنى

ليك نه در خورد تمناست اين * سود بهم بر زن سوداست اين

( 1 ) - رمد - ق 20 / 6 .