ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

بشو ز آب مى دفتر دانشم * كه خاك عدم بر سر دانشم

زبانم ز گفتار خاموش باد * همه خوانده‌هايم فراموش باد

« نجاتم » سر زلف جادوى تست * « شفايم » « اشارات » ابروى تست « 7 »

تو اى مدعى گرچه فرزانه‌اى * ولى از وفا سخت بيگانه‌اى

ترا به ز معشوق وا سوختن * همان حبيب ندريده را دوختن

گريزى بهنگام زن زود نيست * در آتش شدن كار هر دود نيست

ترا دود آتش مشوش كند * كجا وصل آتش ترا خوش كند

تو بينى كه آتش بسوزد همى * نبينى كه چون بر فروزد همى

اگر آتشى آتشت خوش فتد * وگر خود خسى شعله سركش فتد

اگر ز آتشت ميل شد سودها * بيا بگذر از بود و نابودها

بيا جامهء عاريت را بدر * در آتش رو و پنبه با خود مبر

بده ساقى آيينهء جام را * پديد آور پخته و خام را

كه بينم درو عكس رخسار خويش * برافشانم از خويش آثار خويش

بريزد ز من گرد اوصاف من * نمايد به من چهرهء صاف من

برافكن دمى پردهء من ز پيش * كه من مردم از شوق ديدار خويش

دگرباره عشقم جوان كرده است * زمين مرا آسمان كرده است

برون بردم از خانه رخت مجاز * حقيقت به من درگشاده‌ست باز

به ذوق غم ديگر افتاده‌ام * به عيش حقيقى درافتاده‌ام

ندانم ز مهر كه دم مىزنم * كه دنيى و عقبى به هم مىزنم

چه مىريخت در جام دل ساقيم * كه نه انفسيّم نه آفاقيم

ز مى نشئهء ديگرم در سرست * مگر ساقيم ساقى كوثرست

على ولى شاه دنيا و دين * كليد در باغ عين اليقين

دگر در سرم ذوق مستى فتاد * هواى مى و مىپرستى فتاد

ز شادى ندانم كجا مىروم * كه چون بوى گل بر هوا مىروم

سعادت ز بختم شرف مىبرد * كه شوقم به خاك نجف مىبرد

نهاده به ره پا مگر اخترم * كه راه نجف مىسپارد سرم

نجف شد كليم مرا كوه طور * مزن گو به من كعبه چشمك ز دور

( 7 ) - نجات و شفا و اشارات از كتابهاى ابن سيناست .