ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

كنونم كه با شيشه هم‌خانگيست * گل مستى و جوشِ ديوانگيست

بده ساقى آن بادهء زورمند * كه غم را تواند رگ و ريشه كند

همان باده كو شيشه روشن كنست * چو مهر تو انديشه روشن كنست

بخندان گل ساغر از بادِ دست * بنالان ز شيشه هزارانِ مست

بخور باده تا مست مستان شوى * برافروز رخ تا گلستان شوى

به مژگان بگو سربلندى كند * بهل زلف را تا كمندى كند

؟ ؟ ؟ اى بازار مژگان بناز * ز چشم سيه كن درِ فتنه باز

در آتش نشيند گل از روى تو * پريشان شود سنبل از موى تو

لبت خون به پيمانهء لاله كرد * ازين تب لب غنچه تبخاله كرد

پى بوسهء آن لبان بىحجاب * دهان غنچه كردست جام شراب

مبين شيشه كو خالى افتاده است * كه از هجر روى تو جان داده است

چنان شورشى از تو در بزم هست * كه با هوش و بىهوش مستست مست

چو عشاق كوى ترا بشمرم * من از هركه پرسى جگرخون‌ترم

مرا از تو كافى بود نام تو * همه وصل جويند و من كام تو

منم عاشق اما نه چون هركسى * ز كس تا به كس فرق باشد بسى

شبانگه كه دل غرق خوناب بود * به پهلوى من بخت در خواب بود

سرم بالش غصه را رنج ده * برم بستر درد را داغ نه

بر من نه از آشنا هيچ‌كس * نه آمد شد كس به غير از نفس

نه محرم كه درد دلى سر كنم * نه آهى كزو آتشى بركنم

چنان سيل اشكى به من يافت دست * كه طوفان ز بيمش به كشتى نشست

خيال تو آمد فرا ياد من * به چرخ برين رفت فرياد من

بدين‌سان جدا از تو در تاب‌وتب * شبم روز گردد شود روز شب

خيال تو كردم گلستان شدم * به ياد لبت مست مستان شدم

به شب با تو دستم به دامان بود * چو بيدار گردم گريبان بود

كى آسايشى رو نمايد به چشم * كه مرگ آيد و خواب نايد به چشم

سحر چون به ياد تو افتد دلم * قيامتگه غم شود منزلم

سر از خواب ناآمده بركنم * نبينم ترا خاك بر سر كنم

بيا ساقى از روى احسان دمى * فشان بر من از آتش مى نمى

به هم بر زن اوراق داناييم * در آتش فكن رخت رعناييم