ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٨

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

مرا صبح امّيد شامست و بس * شب تيره را روز نامست و بس

مگر نور وى ياور من شود * شب تيره از باده روشن شود

مزن صبح گو بر رخ من نفس * طلوع مى از شيشه‌ام صبح ، بس

مرا گلخن از عكس مى گلشنست * شب از پرتو ساغرم روشنست

مباد از ميم ساغر زر تهى * كه قالب تهى به كه ساغر تهى

ممان باقى از عمر گو يك نفس * مى باقيم باقى عمر بس

بده ساقى آن جام چون لاله را * كزو خوش كنم داغ صدساله را

بيا اى ز حسن تو سامان گل * به روى تو روشن چراغان گل

تو تا در چمن مىكشيدى سرى * عيان بود گل را دماغ ترى

يك امشب كه پا واگرفتى ز باغ * تماشاست گل را صفاى دماغ

بهارست ساقى و فيض هواست * اگر گل كند مستى ما رواست

چمن خوش گلستان خوش و گل خوشست * صبا عنبرآگين هوا دلكشست

هوا معتدل همچو طبع كريم * روان آب چون ذهن صاف حكيم

به گل طبع را بس كه الفت بود * چمن ديده را خانه غربت بود

گل باغ گويى ز بس آب و تاب * خورد چون گل ساغر از باده آب

هواى گلستان خوشم درگرفت * كه گل ديدم و آتشم درگرفت

چرا آتش اندر نيفتد به كس * گل آتش‌رخ و بلبل آتش نفس

نسيم گل از عالمم فرد كرد * دل از نالهء بلبلم درد كرد

درين دم كه بلبل ز گل سرخوشست * گلستان چو رخسار ساقى خوشست

همان به كه دامن نمازى كنيم * به ساقى خود عشقبازى كنيم

چه بلبل چه گل اين چه انديشه است * گلم ساغر و بلبلم شيشه است

پر از گل چو دامان هركس بود * گل مى به دامان مرا بس بود

چو من شيشه « 6 » از باده روشن كنم * به جاى گل آتش به دامن كنم

مريد ميم لاابالى و مست * سر زلف ساقى و ساغر به دست

كه من چاكر پير ميخانه‌ام * ز خونابه خواران پيمانه‌ام

زند باطن ساغرم بر كمر * سر از خط پيمانه پيچم اگر

بسى رنج ميخانه‌ها ديده‌ام * بسى گرد پيمانه گرديده‌ام

( 6 ) - نسخه : سينه .