ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٧

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

بده مى كه كار از تعلل گذشت * كه سيلاب انديشه از پل گذشت

بده ساقى آن جام انديشه را * پرىزادهء خلوت شيشه را

به كس غير جنگ و عتابم نماند * سر صلح با آفتابم نماند

خرد خون فرزانگى مىكشد * جنون سر به ديوانگى مىكشد

خرد را به دل عزم تسخير ماست * جنون حلقه در گوش زنجير ماست

خرد گرچه همصحبتى مىكند * جنون هم ولىنعمتى مىكند

اگرچه خرد را ره روشنست * ولى سخت وسواسى و پرفنست

خرد را زبون كردن اولاترست * كه مقصود را پرده‌اى بر درست

جنون را ز عشقست و مستى مدد * بده مى كه لشكر نگيرد خرد

ز افسانهء عقل گشتم ملول * بده مى كه تا وارهم زين فضول

خرد آفت دانهء ما شدست * خرد جغد ويرانهء ما شدست

بيا ساقى آن جام چون آفتاب * به من ده كه افزايدم آب و تاب

ميى ده كه روشن شود دل ازو * برافروزد اين تيره محفل ازو

ميى كز صفا زنگ از دلبَرست * برِ نورِ او شعله خاكسترست

اگر قطره‌اى زين شراب كهن * شرابى ازين آتش طوردَن ( 1 )

به سنگى فتد لعل نابى شود * به خاكى چكد آفتابى شود

تو و زهد آن قصر و حور و بهشت * من و ساقى آن يار نيكوسرشت

هماغوشى حورت انديشه است * مرا دست در گردن شيشه است

برو زاهد از پيش ما دور شو * خرابند مستان تو مستور شو

تو بس خشكى و آتش ما بلند * چو خس ز آتش ما نبينى گزند

منه دست بر شيشهء آب و رنگ * كزين آب آتش جهد همچو سنگ

ترا باد شيرينى روزگار * تو با تلخى باده كارى مدار

بجز تلخى از مى ندانى تو هيچ * چو دستار خود بر سر اين مپيچ

بده ساقى آن آب آتش‌فروز * همان غم برانداز واندوه‌سوز

بده مى كه درد جداييم كشت * پريشانى و بينواييم كشت

نسيم گل و بلبلانند مست * سزد گر بشوييم از توبه دست

درين نوبهاران كه عالم خوشست * مرا سينه جولانگه آتشست

چنانم سراپاى دل غم گرفت * كه از درد من بخت ماتم گرفت

شبم را بود ننگ صبح اميد * كه بر مردم ديده خال سفيد