ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

چو من با خودم از خودم بىنصيب * ازآن‌رو ز مستى ندارم شكيب

نباشد اگر پردهء هوش پيش * توان ديد يك ساعتى روى خويش

ترا ميل اگر هست رخسار خويش * به مستى توان ديد ديدار خويش

بده مى كه خود را ز سر وا كنم * دمى خويشتن را تماشا كنم

درين تنگ دهليز بيم اميد * اسير خودم كرد نفس پليد

مگر مى ز خود واستاند مرا * ازين تنگنا وارهاند مرا

سحر ذوق فكرم ز سر تاج برد * خيال بلندم به معراج برد

به انديشه رفتم برون ز آسمان * نهادم قدم بر سر لامكان

يكى عالمى ديدم از نور پاك * نه از آب و آتش نه از آب و خاك

درو مردمانى ز جان پاك‌تر * به ادراك از عقل درّاك‌تر

نه از ظلمت تن خبر بودشان * نه از تيرگيها اثر بودشان

نه وهم اجلشان نه بيم هلاك * نه رشك و حسد بود و نه ترس و باك

ز هرگونه لذت كه بينى به خواب * در آنجا عيان بود چون آفتاب

همه عيش و عشرت در و بامشان * همه عيد و نوروز ايّامشان

در آنجا سراسر نظر تاختم * بجز دلخوشى هيچ نشناختم

فكندم چو سوى خود آنگه نظر * همه خاك ديدم كه خاكم به سر

كنون در غم هجر آن عالمم * درين تنگنا مىكشد اين غمم

ندانم چه بود و كجا بود و كى * مگر رهنمايى كند نور مى

در آن عالم ار ره توان ساخت باز * به گلگون « 5 » مى مىتوان تاخت باز

بده ساقى از آتش مى نمى * كزين عالمم وارهاند دمى

سوى آن وطن راه يابم مگر * كه در غربتم سوخت خون جگر

به غربت مرا روى ديّار نيست * كسى در وطن اين‌چنين خوار نيست

بده مى كزين چاه عفريت بند * برآيم به اين بام چرخ بلند

بده مى كزين تنگ دهليز تار * كنم بر سرِ اين نُه ايوان قرار

از ان مى كه تن را كند همچو جان * سبك سازد اين سر ز بار گران

بجنبانم اين بار سنگين ز خاك * بيفشانم اين گرد را در مغاك

ز تحت الثرى تا ثريا روم * مگر پله پله به بالا روم

( 5 ) - گلگون ، نام اسب شيرين ، مجازا : هر اسب بهتر .