ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

كز آلايش توبه پاكم كند * اگر زهد ورزم به خاكم كند

مغنّى كجا رفت و مطرب كجاست * رگ تار بىخون نغمه چراست

مسيحست ساقى ، چه دل‌مردگيست * شرابست آتش چه افسردگيست

مغنّى نوايى بگو سر كند * ز سرچشمهء نغمه لب تر كند

به مطرب بگو تا كند ساز كار * گشايد به مضراب شريان كار

مغنّى دماغى به مى تازه كن * به يك نغمه تاراج خميازه كن

نخستين بيا راه عشاق زن * به قلبِ دل و جان مشتاق زن

به مرغولهء « 3 » نغمه‌هاى بلند * دل و جان مستان درآور به بند

به هر شعبه آوازه‌اى تازه كن * به صوتى دو عالم پرآوازه كن

مشو يك گل نغمه را در كمين * چو بلبل ز شاخى به شاخى نشين

بزرگست گردون و ما كوچكيم * زمينست گهواره ما كودكيم

نشايد ز دونان بزرگى كشيد * نه از ناكسان طعن خردى شنيد

دگر چند ازين ناكسان دم خوريم * به زير فلك تا بكى بم « 4 » خوريم

درين خانه خوارىّ و زاريم كشت * فراق مى و مىگساريم كشت

مغنّى بگو نغمه‌هاى فراق * كه آتش به جان زد هواى عراق

عراق عرب آرزوى منست * ز دجله نمى در سبوى منست

خوش آن دم كه از دستبرد ممات * سبو بشكنم در كنار فرات

همان ساقى كوثرم ساقيست * مى مهر او در دلم باقيست

بيا ساقى از مى به وصلم رسان * به فرعم ببين و به اصلم رسان

ز رنج خمار آن‌چنانم ضعيف * كه در پاى پيلست مور نحيف

اگر قوّت مىشود ياورم * سليمان نيارد نشستن برم

كنون عمرها شد كه از هجر مى * ضعيف و حزينم چو آواز نى

بده مى كه قوّت فزايد مرا * از آن مى كه از خود ربايد مرا

چو من با خودم عالمم دشمنست * چو از خود روم آتشم گلشنست

همان به كه بگريزم از خويشتن * كه من با خود آنم كه دشمن به من

( 3 ) - مرغوله ، تحرير و پيچش آواز . ( 4 ) - بم ، ضرب دستى كه به قوّت بر سر كسى زنند ، بام . ملا طغرا در تعريف بغداد گويد : چو قوّال موجش زده كف به هم / غم از نغمهء زير او خورده بم ( آنندراج ) .