ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٤

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

عجب بينواييم از هجر مى * نوايى مگر بخشد آواز نى

دمى گريه‌ام تنگ فرصت كند * كه نى خواند و شيشه رقت كند

نواى نيَم برد از خود برون * دلم گشت از گريهء شيشه خون

چو گريه به طوفان براتم دهد * مگر كشتى مى نجاتم دهد

بده ساقى آن مايهء ناز را * مى همچو آيينهء راز را

كه مقصود ازين ناله دانم كه چيست * دل شيشه خون دانم از دست كيست

كجا شيشه اين گريه آموخته * چرا نى چنين شد نفس سوخته

مرا قوّت شرح اين راز نيست * نفس مىزنم ليك آواز نيست

به من كس نگفت و نگويم به كس * به مى شايد اين راز دانست و بس

بيا مايهء كامرانى من * نم چشمهء زندگانى من

دل ما مكن بيش ازين خون بسست * ستم عمرها كردى اكنون بسست

به ياد تو شب زنده‌دارىّ ما * بيا شمع شب‌زنده‌داران بيا

دل از جور ساقى سراپا شكست * بماناد ساغر دل ما شكست

چه ساقى زمين و زمان مست او * بود جان مىخواره در دست او

فتد عكس ابروى ساقى به جام * چو ماه نو اندر شفق وقت شام

ز كنج دو چشم سيه مست وى * نگه مىچكد همچو از جام مى

لبش برگ گل را خجل مىكند * مژه رخنه در كار دل مىكند

دهان تنگ‌تر از كمرگاه مور * تبسّم درو راه كرده به زور

خرد چون دهانش تبسّم كند * عدم را وجودى توهم كند

خطش گرد لب سايه انداخته * چو موران به تَنگ شكر تاخته

خطش دايره بسته بر كار حسن * دهان نقطهء خط پرگار حسن

كند جام بىباده را پر ز مى * نگاهش كه مستانه افتد به وى

چو پيمانهء ناز گيرد به چنگ * زند شيشهء آسمان را به سنگ

چو جام تغافل پياپى دهد * دگر ساغر از دست كى مىدهد

نيفتاده عكس رخش در شراب * كه شعله فروبرده ريشه در آب

به دستى كه او جام مَى مىدهد * دگر ساغر از دست كى مىدهد

مرا ساقى از جان برآورده است * ز كفر و ز ايمان برآورده است

نه زهدم تمام و نه مستى به كام * حرامم حلال و حلالم حرام

بده ساقى آن آب روى مرا * همان مايهء شستشوى مرا