ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٣

[ 1 « يا ساقى كوثر مدد » ]

چه شبها كه در حجره خوابم نبود * چه جا داشت نانم كه آبم نبود

ز فقه و حديث و اصول و كلام * ز تفسير و آداب و حكمت تمام

نمىيافتم بهر خوردن فراغ * شكم سير مىشد ز دود چراغ

پى جمله يك عمر بشتافتم * ز هريك نصيب گران يافتم

گهى نيز در شعر پرداختم * ز سحر بيان معجزى ساختم

نماز ريا را چه گويم كه بود * مدارم همه بر ركوع و سجود

ز بس سوده‌ام سر به پاى امام * چو مسواك فرسوده گشتم تمام

كنون عمرها شد كه در كوى مى * غذايى ندارم بجز بوى مى

نگرديدم از هيچيك كامياب * سر ماست اكنون و راه شراب

ازين پس اگر عمر امانم دهد * بر اينم كه مى قوت جانم دهد

به ميخانه شاگردى دَن ( 1 ) كنم * چو ساغر به مى چشم روشن كنم

به ميخانه‌ام خدمت ديگرست * چو شيشه سرم در ره ساغرست

خوشا صحن ميخانه وان انجمن * خوش آن سر كه افتاده در پاى دَن ( 1 )

چه بزمست بزم صبوحىكشان * دهد بىشك از بزم وحدت نشان

صف‌آرا به هر جانبى فوج فوج * به ميدان ساغر زبان در دهن

مى و نشئه باهم به يك پيرهن * صراحى و ساغر زبان در دهن

نپوشد ز كس هيچ انديشه را * نبازم دل روشن شيشه را

چو شيشه كسى گشت گردن‌فراز * كه بر خلق عالم نپوشيد راز

شنيدم كه بسيار كشتى ژرف * شود غرقه در قعر بحر شگرف

به ميخانهء ما همينست فرق * كه دريا درينجا به كشتيست غرق

ازو كام صد بينوا حاصلست * بلى كشتى باده دريادلست

بده ساقى آن ساغر پرطرب * كه دارم گروگان مى جان به لب

از آن مى كه از خود خلاصم كند * به درگاه ميخانه خاصم كند

بسى شد ز ميخانه دوريم دور * ز ميخانه دوريم و نزديك گور

بود يا رب از زندگى بر خوريم * به ميخانه بار دگر بگذريم

به ياران ميخانه يكدل شويم * در آن بحر چون قطره و اصل شويم

بدانجا نشايد شدن از قياس * كند عقل از سايهء خود هراس

شود خون برهان درين ره سبيل * درين راه گمراه گردد دليل

مگر ساقى اين راه را سر كند * چراغ ره از نور مىبركند