ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٠

6 [ صدر جهان و عالم جان و سپهر فضل ]

اين جهانِ درشت از و هموار * فلك بىحساب از و به حساب

شهر قم كآبروى عالم بود * شد ازو خشك‌لب چو موج سراب

در روانىّ و بىثباتى زد * درِ دروازه تخته بر سر آب

خانه‌ها از شكستگيها كرد * خاك ديوار بر سر اسباب

مدرسه غسل ارتماسى كرد * رفت در سجده مسجد و محراب

حرف ديوار سست در هرجا * سخنِ دَرشكسته در هر باب

كشتى عمر را ز موج بلا * جاى امنى نبود جز گرداب

شهر قم را كه رشك عالم بود * كرد سيلاب همچو نقش بر آب

اشك عشاق بود شورانگيز * بردميده ز كورهء سيماب

يا كه دست قضا به آتش قهر * از گلِ اين زمين گرفت گلاب

من چه گويم چه كرد با قم سيل * قم كتان بود و سيل چون مهتاب

بر لب بام اگر زنى انگشت * با تو گويد حكايت سيلاب

بهر تاريخ فكر مىكرديم * جمعى از دوستان براى صواب

دوستى آه آتشين زد و گفت * « خاك قم را بباد داد اين آب »

6 [ صدر جهان و عالم جان و سپهر فضل ]

6 [ صدر جهان و عالم جان و سپهر فضل ]

صدر جهان و عالم جان و سپهر فضل * اى آنكه آسمانت بجان چاكرى كند

اطفال فضل را به جهان بهر تربيت * شد وقت آنكه طبع خوشت مادرى كند

شايد اگر طبيعت معجز نماى تو * در ملك شرع دعوى پيغمبرى كند

طومار نه فلك ز قضا اين اميد داشت * كانشاى فكرِ بكرِ ترا دفترى كند

افشانى « 1 » كتاب كمال ترا ز شوق * خورشيد در پيالهء گردون زرى كند

در لجّهء تلاطم امواج فكرتت * كوه متانت تو مگر لنگرى كند

خطى به استقامت طبع خوشت كجاست * تا آسمان فكر ترا محورى كند

چون خطبهء جلال تو خوانند قدسيان * نُه آسمان خطيب ترا منبرى كند

با كج‌سليقگى مه نو از پى شرف * در مدح‌سنجيت هوس شاعرى كند

گر پرتوى ز عكس جمالت به وى فتد * مه فربهى و مهر فلك لاغرى كند

هم‌چشم چرخ شد ز مى « 2 » اكنون كه ريگ دشت * از پرتو ضمير خوشت اخترى كند

( 1 ) - افشانى ، طلا و نقرهء محلول بر كاغذ و جز آن پاشيدن . ( 2 ) - زمى ، زمين .