ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

5 در حادثهء سيل قم و تاريخ آن

زهر كنايه چند كنى در گلوى من * جرم نكرده را نبود بيش ازين حساب

تو بحر دانشى و دل من حباب آن * از موج شكوه چند كنى خانه‌ام خراب

بارى به هرچه كرده‌ام اكنون قلم بكش * كز راى صايب تو نزيبد بجز صواب

اى آنكه در كف تو ورق چون رخ نگار * بىخامه مىزند رقم نقش خط بر آب

وى مظهر عجايب فطرت كه طبع تو * قادرترست بر سخن از چشم بر حجاب

نخل بلند همت گلزار خاطرت * دارد هزار سايه‌نشين همچو آفتاب

گفتى جواب قطعهء من آن‌چنان‌كه نيست * يك نكته جز تواضعِ اين ذره ناصواب

ليكن زياده از حد آزار بنده بود * چندين نبود نالهء من موجب عتاب

از ناله‌ام زياده برآشفته‌اى و نيست * درياى را ز جوشش يك قطره اضطراب

من اين قدر حريف عتاب تو نيستم * بايد به قدر حوصله پيمود اين شراب

حرفِ گمانِ منتِ احسان ز چون منى * چون افتراى منت قطره‌ست بر سحاب

اين بود مطلبم كه جوانى و نوبهار * چشم ادب مباد ز غفلت رود به خواب

از من اگر به فيض رسيدى هنر ز تست * مه را رسد كه نور پذيرد ز آفتاب

فيض از خدا و مبدأ فياض هم خداست * در جدولست ليك بتدريج سير آب

جز قرب و بعد وادى و سرچشمه هيچ نيست * سيلاب در نشيب ز بالا كند شتاب

كردى گر استفاده ز من بهترى ز من * مه در شب چهارده كم نيست ز آفتاب

شاگردِ كاملِ به از استاد هم بسيست * مشعل شود فروخته از شمع در حساب

حاصل كزين سؤال كه دربند فكرتست * چون غنچه دوختى لب نطق من از جواب

داد از دست سيل حادثه داد * كه ازو شد گل بلا سيراب

سيلى از كوه غم فرود آمد * كه ازو چشم فتنه شد بىخواب

وه چه سيل آسمانِ سيّالى * برده از عمرها گرو ز شتاب

بسته بر دوش كوههاى گران * كرده سيراب موجهاى سراب

دير از سر بدر روى چو خمار * زود از پا درافكنى چو شراب

چرخِ ميدان فراخِ پهن آغوش * بر سرش چرخ زن چو قصر حباب

فتنه‌اش چنگ برزده به عنان * اجلش دست در زده به ركاب