ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٨

جواب ميرزا محمد سعيد

دارى مدام بهر تماشاى فكر خويش * در پردهء خيال عروسان بىنقاب

هر حرفى از بياض تو برچيدهء خرد * هر نقطهء كتاب تو از بهر انتخاب

از رنگ و بوى گلشن نظمت چو دم زنم * در شيشهء چمن خوى خجلت شود گلاب

اى جلوه‌گاه فكر تو بالاى آسمان * وى گوهر خيال تو رشك دُر خوشاب

نظم تو دل‌فريب چه در مدحت و چه ذم * حرف تو دلنواز چه در لطف و چه عتاب

آمد به من ز گوهر نظم تو قطعه‌اى * سيراب‌تر ز گوهر يكتاى آفتاب

مضمون قطعه صلح و ليكن تمام جنگ * تقريب قطعه لطف و ليكن همه عتاب

هر بيت آن گزنده‌تر از نشتر فراق * هر مصرعش برنده‌تر از تيغ آفتاب

محصولش اينكه در ره يارى و دوستى * در حق آن جناب بدى كردم ارتكاب

دارم بسى شكايت ازين بدگمانيت * يك لحظه گوش دار و ز انصاف رو متاب

چون من وكيل ناز كسى نيستم چرا * خود را ميان حسن و محبت كنم حجاب

نه ناز دلبرانم و نه حسن گلرخان * كز من به هرزه سينهء عاشق شود كباب

من كيستم كه منع كنم نور ماه را * من كيستم كه پرده بپوشم بر آفتاب

من ذرّه‌ام ز ذرّه چه خيزد تو خود بگو * خورشيد را چگونه توانم شدن نقاب

كى ذرّه پرده بر رخ خورشيد مىكشد * يا خود كتان چگونه كند منع ماهتاب

من كاختيار خويش ندارم چسان كنم * منع كسى كه هيچ ندارد ز من حساب

ور زانكه منع كرده‌ام از ظنّ بد نبود * كاندر ره محبت صافىترى ز آب

اين بود مطلبم كه گلستان شرم را * واجب بود ز ديدهء نرگس هم احتجاب

جايى كه شمع شرم فروزان بود رواست * از باد دامن پر پروانه اجتناب

اى گلشن خيال تو سيراب‌تر ز گل * وى كمترين نتيجهء طبع تو آفتاب

گفتى كه گفته‌ام ز تو مستغنيم كنون * من چون بگويم اين سخن و گفتن العجاب

مه را ز آفتاب جدايى چه احتمال * گل در هواى باغ بماند به آب و تاب

اى كاش عمر خضر مرا بودى از خداى * تا صرف كردمى همه در راه آن جناب

تا زنده‌ام گزير ندارم ز خدمتت * سر از اطاعت تو نپيچم به هيچ باب

انكار كيمياگرى تو نمىكنم * اين قلبِ طينتم ز تو گرديده زرّ ناب

اين مدعا به بيّنه‌اش نيست احتياج * پوشيده نيست پيش كسى نور آفتاب

احسان قبول منت احسان چه لازمست * اين شيوه در ميان كريمان نبود باب

افتادهء توام به فلك گر رسد سرم * محتاج پرتو توام ار گشتم آفتاب

در خوابگاه جهل كنون خفته بودمى * بر چهره آب روى توام گر نمىزد آب

خوردم هزار گونه قسم در حضور و باز * باور نمىكند دلت از من به هيچ باب

صد بارم آزموده‌اى و باز مىكنى * اخلاص بىحساب مرا ذرّه‌اى حساب