ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٦

3 خطاب به ميرزا محمد سعيد

چرخ از بياض صنع به عمر دراز خويش * بيت بلند طبع ترا كرده انتخاب

هم جوهرت منزّه از آلايش عرض * هم گوهرت يگانه‌تر از لعل آفتاب

چون حسن سرفرازى و چون عشق دلنواز * اى برده هم ز حسن و هم از عشق آب و تاب

اى طبع مستقيم تو سر خطّ هر كمال * وى نقش دلپذير تو سرلوح هر كتاب

شعر ترت كه آب گهر مىچكد ازو * در لجّهء سراب دهد تشنه را شراب

حيران شوم ز فكر دقيقت كه مىدهد * سيرابى خيال تو انديشه را به آب

رنگينى خيال تو تا موج‌وَر نشد * بر دست و پا نيافت عروس سخن خضاب

بقراط را ز شرم تو چون دم زنى ز طب * در خاك نبض مرده درآيد به اضطراب

بيمار را كه از تو سؤال دوا كند * بهر شفا بسست همين شربت جواب

گر گويمت مسيح چه جاى تعجبست * شيب زمانه را به نفس كرده‌اى شباب

اى طبع ذوفنون تو مجموعهء كمال * وى نام سربلند تو سردفتر خطاب

اى آنكه در مدارج دانش فزوده‌اى * در هر فنى به صاحب فن صد هزار باب

خونين دل مرا كه به حسرت تپيده است * چون قطرهء چكيده ز درياى اضطراب

بىالتفاتيت به زبان داده شكوه‌اى * كز شرم گشته رشتهء جان محو پيچ و تاب

بارى اگرنه موجب رنجش شود كنم * تقرير آن نه بر روش طعن يا عتاب

اما به جان طبع نزاكت سرشت تو * كانصاف رو نپيچد از جادهء صواب

بوى ستم ز دود دلم مىتوان شنيد * ز آتش كند تظلّم دود دل كباب

نازك‌دلى از ان كنم از درد ناله‌اى * نازك‌تر و حزين‌تر از نغمهء رباب

نخلى كه من به شيوهء جان پروريده‌ام * زهرم به لب چرا بچكاند چو شهد ناب

شاخى كه شبنم گلش از اشك بلبلست * آخر چرا نگردد سيخى برين كباب

شمعى كه رخ ز دامن پروانه برفروخت * پروانه را چرا نشود خانه زو خراب

من كرده‌ام كه شاهد معنى به كام تست * برداشتست دست من اين گوشهء نقاب

من كرده‌ام كه بيخودِ صد رنگ باده‌اى * اكنون اگر مرا نشناسى چه اضطراب

من ساقى و تو مى فكنى مشك در قدح * من مانى و تو نقش چنين مىزنى بر آب

وقتى كه بود در كف من هم‌عنان گذشت * اكنون منم پياده و پاى تو در ركاب

گر از حقوق خدمت ديرينه تن زنم * بارى چه شد محبت بىحد و بىحساب

گفتى بريده‌ام طمع از استفاده‌اش * خُم را چه غم كه شيشه نخواهد از و شراب

منع كسى ز من پى ناموس تازه است * ننگ رخى كه بايدش از آينه حجاب

شكر خدا كه پردهء ناموس عالميست * دامان خواهشم كه نيالوده هيچ باب