ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

[ جلوه‌ات دوش كه سامان چمن مىآراست ]

شده عمرى كه ز كم‌مايگى خون جگر * قسمت اشك من از آبله‌هاى كف پاست

بس‌كه افتادهء كوى تو شدم رشك برم * به غبارى كه ز راه تو تواند برخاست

طبع شوخ تو گر از مطلع اول نشكفت * مطلع ديگرم از پردهء دل جلوه‌نماست

در چمن پيش لبت وانشد ار غنچه رواست * كه ز سامان جمال تو چمن تنگ فضاست

مىتواند به دلم شيوهء استغنا داد * آنكه سر تا قدمت را به تغافل آراست

دلبران عذر ستم خود طلبند از عشاق * تو جفايى كه كنى عذر مرا بايد خواست

مىتوان چارهء ناز تو به استغنا ليك * نگذارد به خودم دل ، چه كند عشق بلاست

مايل جنگى و از طرز نگه معلومست * تشنهء خونى و از رنگ تغافل پيداست

رو ترش كردنت از ناز برد غصه ز دل * گره چين جبينت گره عقده‌گشاست

نه همين حسرت پيكان تو در دل گرهست * در دل از جوهر شمشير توام آبله‌هاست

گفته‌اى در حق من حرف رقيبست صواب * اين صوابيست كه در سرحد اقليم خطاست

جرم اگر خواستن تست گنهكار بسيست * اين قدر فرق ميان هوس و عشق كجاست

روزى از خوان غمم هيچ مكرر نرسد * كه مراد مادر طالع همگى نادره‌زاست

پردهء چشم گر از سرمه گشايد شايد * كه نگاه تو ز كار دل من پرده‌گشاست

منت نيش غمم بر دل و جان بسيارست * كه به عشق تو مرا چهرهء داغى آراست

عرض حسن تو ز تكرار مطالع غرضست * مهر هر روز در اقليم دگر جلوه‌نماست

جلوه‌ات دوش كه سامان چمن مىآراست * پيش شمشاد قدت سر و نشست و برخاست

سايهء سرمه ز نامحرمى آنجا نفتد * كنج چشمت كه حرمگاه عروسان حياست

حسرت شوق به انداز « 1 » گريبان نرسد * سخن عقده‌گشايى تو دربند قباست

هركه درد تو به‌اندازهء طاقت خواهد * پس از آن درد نبيند كه سزاوار دواست

طور او وقت تجلّى ببرد صبر از دست * ضبط دل با تو نه در حوصلهء طاقت ماست

عاشقان گرد ره وعدهء خوبان مخوريد * نامهء وصل بتان بر پر سيمرغ وفاست

( 1 ) - انداز ، قصد و ميل .