ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

ترجيع‌بند

نه شب دانم نه روز بىتو * شرمندهء روز و روزگارم

تا دست به گردنم نيارى * من دست ز دامنت ندارم

وامانده‌ترين كاروانم * هرچند سبك‌ترست كارم

تا بيند سوى من خزانم * تا بينم سوى او بهارم

تا چشم گشوده‌ام سرشكم * تا دست فشانده‌ام غبارم

از سركشى و كشاكش تو * ناامّيدم اميدوارم

در مجلس عيش نيست جايم * گويا شمع سرِ مزارم

از همدميم دمى نياسود * از سايهء خويش شرمسارم

با آنكه فزون‌ترم ز خورشيد * يك ذرّه نكردى اعتبارم

كام دل من ندادى آخر * من هم چون چاره‌اى ندارم

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

روى تو ز زلف در نقابست * شب پردهء روى آفتابست

با عكس تو ديدهء ترم را * هم باران هم آفتابست

ما را با ياد آن لب لعل * دل در بر شيشهء شرابست

در دل جستن ترا درنگست * در دل دادن مرا شتابست

آنجا كه تو رخش جلوه تازى * خورشيد به ذرّه‌اى حسابست

گر نافه ز شرم بوى زلفت * آهنگ خطا كند صوابست

جانم به هواى كام لعلت * لب‌تشنهء چشمهء سرابست

از بيم نگاه ترك‌تازت * جانم گرداب اضطرابست

در خواب خيال او ببينى * اى دل اگرت خيال خوابست

چون كام دل حزينم از تو * دربند بهانهء جوابست

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

اى ماندهء جستجوى برخيز * وى كشتهء آرزوى برخيز

برخيز كه رفت فرصت از دست * هان از سر گفتگوى برخيز

منشين كه نسيم صبح برخاست * اى فتنهء آبروى برخيز

چون ميوهء كام خام بستست * از كام سخن مگوى برخيز

اين صورت معنيى ندارد * زين گلشن رنگ و بوى برخيز