ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٠

ترجيع‌بند

زان موى ميان و زلف تاريك * از غصه شدم چو موى باريك

كس رازِ ميانِ او نداند * زان‌روى كه نكته‌ايست باريك

زلفين ترا به دل ربودن * پيوسته كند نسيم تحريك

با عشق تو قرب و بعد يكسان * تابد خورشيد دور و نزديك

چشمان تو با دلم نسازند * جنگست ميان ترك و تاجيك

با آنكه در آبِ ديده‌ام غرق * دل بر سر آتشست چون ديك

داغى كه تو سوختى به جانم * از مرهم كس نمىشود نيك

مهرم كه يقين تست دانم * هرگز نكند قبول تشكيك

زلف تو به روز من نشيند * در پهلوى آفتاب تاريك

در حبل متين زلف او زن * اى دل دستى كه سوف يهديك

جمعى با من شريك‌كامند * افزونتر از شمارهء ريك

خواهم كه به گوشه‌اى ازين پس * بىياد شريك و بيم تشريك

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

تا با آيينه روى باروست * او آينه است و آينه روست

از پشتى رخ خطش زند لاف * طوطى پس آينه سخنگوست

با عشق ز عالمم فراغست * اين سنگم بس كه در ترازوست

جا در سر زلف يار دارم * از من تا دوست يك سر موست

كى واشود اين گره ز كارم * تا ناز ترا گره بر ابروست

پيدا باشد چو گل نهانم * چون غنچه نيم كه توى بر توست

آنم كه ز پاك طينتى نيست * چون شيشه حجاب مغز من پوست

عجزست كه آفتى ندارد * فرهاد شهيدِ زورِ بازوست

هر درد دلى كه از تو باشد * عيشيست كه عيشها غم اوست

اين بازيها كه با سرم كرد * من بعد سرم به روى زانوست

من دوست براى كام جستم * چون كام دلم نمىدهد دوست

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

خورشيدم و تيره‌روزگارم * آيينه‌ام و غبار دارم

چشم تو سياه كرده روزم * زلف تو گره فكنده كارم