ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٩

ترجيع‌بند

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

اى بزم طرب حرام بىتو * عيشم همه ناتمام بىتو

دام عجبيست در چمن ليك * بر ما قفسست دام بىتو

با گشت چمن چه كار ما را * گل را نبريم نام بىتو

تنها نه دلست بىسرانجام * هر پختهء ماست خام بىتو

با ياد تو نشئه‌ايست امّا * آن نشئه به ما حرام بىتو

هر عيش كه بىتو كرده‌ام چرخ * از من كشد انتقام بىتو

در جلوهء كبك نشئه‌اى نيست * رفت از يادش خرام بىتو

گل بوى نكرد در گلستان * بلبل دارد ز كام بىتو

چشمى دارد لبالب از خون * در مجلس عيش جام بىتو

چون كشتى سر به باد داده * يك جا نكنم مقام بىتو

گفتم ز تو كام دل برآيد * حاصل چو نگشت كام بىتو

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

ما را نسبيست تا به آدم * هر نطفه خميرمايهء غم

بىعشق نرفته‌ايم يك گام * بىدرد نبوده‌ايم يك دم

تا چند فروخورم غم دل * كو آه كه سر نهد به عالم

بىگريه چو طفل كم كنم خواب * بىناله چو شيشه كم زنم دم

آهست دواى عاشق تو * بادست علاج آتش كم

عشق از دو دلست آتش‌افروز * گل از غم بلبلست درهم

پروانه و شمع هر دو سوزند * پروانه تمام و شمع كم‌كم

بر روى تو خوى عقيق خامست * چون بر گل و لاله قطرهء نم

شادابى گل نگر كه رنگش * آتش زده در نهاد شبنم

لطف تو فزايد آتش دل * غمخوارى تست مايهء غم

مىخواست كه زود به نگردد * دلسوزى داغ كرد مرهم

كام از تو گرفتنست مشكل * تو كام نمىدهى و من هم

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم