ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

ترجيع‌بند

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

بازم غم عشق در سر افتاد * دل با هوس غمى درافتاد

از سرزنشم گذشت بالين * خار و خسكم به بستر افتاد

غم در دلم آتشى برافروخت * كآتش به دل سمندر افتاد

كردند وداع هم دل و دين * چشمم به كدام كافر افتاد

زنّارم دست در كمر كرد * تسبيح به دست و پا درافتاد

آزادى را كه صيد ما بود * ديدار به روز محشر افتاد

بىتابى را كه مرغ نامست * هم بال شكست و هم پر افتاد

آسايش من چو وعدهء يار * هر روز به روز ديگر افتاد

خواب خوشم از مژه هراسد * آرى گذرش به نشتر افتاد

پوشيدن غم چه سود دارد * چون پرده ز كار من برافتاد

كامى نشود به سعى حاصل * اين تجربه خود مكرر افتاد

گردون به مراد كس نزد گام * با او چو نمىتوان درافتاد

بنشينم و ترك كام گيرم * شايد كه به كام دل بميرم

عشق از سر زلفت اى دلارام * بر هر طرفم فكند صد دام

از نشئهء زهر چشمت اى شوخ * تلخست هميشه كامِ بادام

عيشم تلخست از آنكه هرگز * شيرين نكنى لبى به دشنام

با لعل تو غنچه را چه يارا * با قدّ تو سرو را چه اندام

در پيرهن تو برگ گل خار * در انجمن تو شمع بدنام

نتواند كرد در روش كبك * همراهى جلوهء تو يك گام

در عشق تو دل چو مرغ بسمل * تا جان ندهد نگيرد آرام

ز آغاز محبت تو پيداست * كاين شعله نمىرسد به انجام

پروا نكنى به صيد و ترسم * بر مرغ دل آشيان شود دام

گل غنچه كند دهن كه خواهد * بوسد دهن ترا به پيغام

گفتم كنم از تو كام حاصل * يا در سر ننگِ دل كنم نام

چون كام نشد ميسر از تو * من بعد برين سرم كه ناكام