ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

4 در واقعهء كربلا

افتاد همچو پرتو خورشيد بر زمين * چون موى خويش گشته پريشان و ناتوان

آن دم چرا سپهر برين سرنگون نشد * وين كشتى هلال چرا غرق خون نشد

بر خاك شاهزاده چو از پشت زين فتاد * خورشيد آسمان ز فلك بر زمين فتاد

صحراى را ز خار سنان در جگر شكست * درياى را ز موج گره بر جبين فتاد

آواز ناله تا فلك هفتمين رسيد * فرياد ناله در فلك هشتمين فتاد

برگشت روزگار و دگر گشت كار و بار * شد بر فلك زمين و فلك بر زمين فتاد

بنيان شرع را همه اركان خراب شد * بس رخنه‌ها به خانهء دين مبين فتاد

نزديك شد كه كشتى ايمان شود تباه * ازبس‌كه اضطراب به درياى دين فتاد

سيلاب تند شبهه چنان سر به دل نهاد * كز اضطراب رخنه به قصر يقين فتاد

آمد قيامتى به نظر اهل بيت را * چون چشم بر سمند شهنشاه دين فتاد

از ديدهء ركاب تراويد خون درد * وز طرهء عنان ز شكن چين به چين فتاد

غوغاى عام گريه چنان بر سپهر رفت * كز اضطراب لرزه به عرش برين فتاد

در دشت كربلا همه از قطره‌هاى اشك * تا چشم كار كرد به لعل و نگين فتاد

هريك ز اهل بيت نبى با زبان حال * گشتند نغمه‌سنج به مضمون اين مقال

رفتى و داغ بر دل هر غم گذاشتى * ما را به روز تيرهء ماتم گذاشتى

رفتى تو شاد از بر ما تيره كوكبان * يك دل رها نكردى و صد غم گذاشتى

رفتى ز سال و مه چو شب قدر در حجاب * وين تيرگى به ماه محرّم گذاشتى

رفتى چو آفتاب ازين تيره خاكدان * روز سيه به مردم عالم گذاشتى

رفتى تو جانب پدر و جدّ محترم * ما را غريب و بىكس و محرم گذاشتى

رفتى ز بحر غصهء ديرينه بر كنار * ما را غريق اشك دمادم گذاشتى

رفتى و روزگار يتيمان خويش را * چون موى خويش تيره و درهم گذاشتى

بود اهل بيت را ز تو دل خوش زهر ستم * خوش بر جراحت همه مرهم گذاشتى

روح رسول از غم اين غصه خون گريست * جان بتول زار چه گويم كه چون گريست

آه از دمى كه فاطمه فرزند مصطفى * آن مادر حسين و حسن سرور نسا

با جيب پاره‌پاره و با جان چاك‌چاك * در معجر مصيبت و در كسوت عزا

آيد به عرصه‌گاه قيامت به صد خروش * بر كف شكسته گوهر دندان مصطفى