ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٤

4 در واقعهء كربلا

ناگه ز خيمه‌هاى حرم بيشتر ز حد * آمد صداى ناله و افغان به گوش حال

برگشت شاه دين و بپرسيد حال چيست * گفتند ناگهان كه فلان طفل خردسال

از قحط آب گشته چو ماهى به روى خاك * وز ضعف تشنگى شده چون پيكر هلال

بگريست شاه و بستدش از دايه بعد از آن * آورد در برابر آن قوم بد فعال

گفت اى گروه بد كنش اين طفل بىگناه * از تشنگى چو موى شد از خستگى چو نال

آبى كه كرده‌ايد به من بىسبب حرام * يك قطره زان كنيد بدين بىگنه حلال

پس ناكسى ز چشمهء حيوان خون‌چكان * آبى به حلق تشنهء او ريخت بىگمان

زين آتش ستم كه برافروخت روزگار * دلهاى خسته سوخت چه پنهان چه آشكار

افتاد در ملايك هفت آسمان خروش * بگريستند جنّ و پرى جمله زارزار

شد آبِ بىقرار زمينگير همچو كوه * شد خاك پرشتاب سبكخيز چون غبار

پيچيده دود در دل آتش ازين ستم * شد باد خاك بر سر و گشت آب خاكسار

برخاست گرد تا برد اين غصه را به عرش * برجست باد تا برد اين غم به هر ديار

درياى پست چين غم افكنده بر جبين * چرخ بلند خون شفق ريخت بر كنار

پيچيده بس كه دود دل ماتمى به چرخ * خورشيد همچو داغ دل ما سياهكار

از سيل گريه خانهء افلاكيان خراب * وز نيش ناله سينهء روحانيان فگار

از طعنهء ملامت روحانيان بسوخت * گوى زمين در آتش غيرت سپندوار

روحانيان پاك ازين غصه خون شدند * دلهاى دردناك چه گويم كه چون شدند

بار دگر كه سرور جانبخش دل‌ستان * آمد به قصد حملهء آن قوم بيكران

پوشيده دِرع احمد مختار در بدن * بر بسته تيغ حيدر كرار بر ميان

در بر زره ز جعفر طيّار يادگار * بر سر عمامهء حسن مجتبى نشان

تيغى چو برق تند و سمندى چو شعله چست * بگرفت آب در كف و آتش به زير ران

آبى به رنگ شعلهء آتش زبانه‌دار * امّا به گاه حملهء دشمن زبان مدان

شد آب و در ربود مر آن مشت خار و خس * شد آتش و فتاد در آن جمع ناكسان

كرده چو شعله از تف سينه زبان برون * وز تشنگى عقيق لب آورده در دهان

گر آب بسته‌اند از ان لعل لب چه باك * مر تشنگى به لعل چسان مىكند زيان

ازبس‌كه حرب كرد به آن جمع سنگدل * وز بس كه زخم خورد از آن قوم سخت جان

جان شد بتاب از تف جانسوز تشنگى * خون شد چو آب از بن هر تار مو روان