ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦١

4 در واقعهء كربلا

شخص حيا و خستهء خصمان بىحيا * كان وفا و كشتهء تيغ جفا حسين

آن خواندهء به رغبت و افكندهء به جور * در دست كوفيان دغا مبتلا حسين

از كوفيان ناكس و از شاميان دون * در كربلا نشانهء تير بلا حسين

از دشمنان شكسته به دل خار صد جفا * وز دوستان نديده نسيم وفا حسين

مانند موج لاله و گل در ره نسيم * در خون خويشتن زده پردست و پا حسين

آنت جفاى دشمن و اينت وفاى دوست * بىبهره هم ز دشمن و هم دوست يا حسين

زين درد پاى عشرت دلها به خواب رفت * اين گرد تا به آينهء آفتاب رفت

گر صرف ماتم شه دوران شود كمست * هر گريه‌اى كه وقف بر اولاد آدمست

جا دارد ار چو ابروى جانان شود سياه * اين طاق سرنگون كه هلال محرمست

از بار غم خميده قد ماه نو بلى * پشت سپهر نيز ازين غصه‌ها خمست

آوخ ز گريه خيزى اين درد گريه سوز * هر ديده گشت خشك و همان دجلهء يمست

ماه محرم آمد و عشرت حرام گشت * باز اول مصيبت و باز اول غمست

اين پنج‌روزه عمر كجا داد مىدهد * از بهر گريه گر دهد عمر ابد كمست

باز آن دمست كز پس اين رستخيز خلق * افتند در گمان كه قيامت همين دمست

زين غصه بس‌كه خاطر خورشيد تيره شد * صبحى كه سر زند ز افق شام ماتمست

تا روز كار دل همه آه پياپيست * تا شب مدار ديده به اشك دمادمست

در پيش موج گريه زمين را چه اعتبار * اين سيل را معامله با عرش اعظمست

در دشت دل قيامت دلهاى مرده كرد * اين نالهء گرفته كه با صور توامست

چون اهل دل متاع غم دل كنند عرض * درديست اينكه بر همه دردى مقدمست

آوخ كه عمر خنده و شادى تمام شد * جز آب شور گريه به مردم حرام شد

هر سال تازه خون شهيدان كربلا * چون لاله مىدمد ز بيابان كربلا

اين تازه‌تر كه مىرود از چشم ما برون * خونى كه خورده‌اند يتيمان كربلا

آمد فرود و جمله به دلهاى ما نشست * گردى كه شد بلند ز ميدان كربلا

اين باغبان كه بود كه ناداده آب چيد * چندين گل شكفته ز بستان كربلا

گلبن به جاى گل دل خونين دهد به بار * خون خورده است خاك گلستان كربلا

آه از دمى كه بىكس و بىيار و همنشين * تنها بماند رستم دستان كربلا

داد آن گلى كه بود گل دامن رسول * دامن به دست خار بيابان كربلا