ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨

3 [ اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم ]

تو شيرخواره بودى و من بودم آشنات * خونخواره چون شدى همه بيگانگى چراست

خون مىخورم ز دست تو اى طفل شيرخوار * شيرت به خون بدل چو شود قسمتم چهاست

تيريست از تو در بن هر موى و شكوه نيست * خود گو كه تاب جور تو زين بيشتر كراست

هر روزم از تو آب رخى مىرود به باد * اين‌ها سزاى آنكه به شبها غم تو خواست

پا از طلب نمىكشم امّا نمىشود * كار دل شكسته ز زلف كج تو راست

اين زخم خونچكان كه دلم تازه خورده است * چون آب روشنست كه تيغ تو كرده است

هر شامگه كه چهره گشايد جمال تو * خور در زمين فرورود از انفعال تو

چشم از تو برنداشته‌ام در تمام عمر * يا خود تو بوده‌اى به نظر يا خيال تو

در حشر سرخ‌رويى اهل گنه ازوست * هر خون عاشقى كه شود پايمال تو

با غير باده مىخورى اى مه چه مىكنى * خونى كه خورده‌اى نكنم گر حلال تو

طفلى هنوز و صرفهء نازى نگاه دار « 1 » * بگذار تا كه بَدر برآيد هلال تو

ديروز ماه بودى و امروز آفتاب * بهتر ز يكدگر گذرد ماه و سال تو

بارش گل تجلّى و بر آتش كليم * نسبت به نخل طور رساند نهال تو

حسن از تو دست باز ندارد كه ديده است * فال سعادت از رخ فرخنده فال تو

در عهد خوبرويى تو آفتاب و ماه * سوگند مىخورند به جاه و جلال تو

جانا ستيزهء تو ندارد نهايتى * جور و جفا خوشست ولى تا به غايتى

روز سياه بنگر و شبهاى تار من * اينست بىتو روز من و روزگار من

از سينه‌ام چو شعلهء فانوس روشنست * سوز نهان من ز دل بىقرار من

چون آستان فتادهء آن درگهم كه هست * خاك در تو آب رخ و اعتبار من

يك دم نشين به ناز به پيشم كه تا نهد * دوران جزاى صبر مرا در كنار من

بگشا به خنده آن لب شيرين چه مىشود * گر غنچه‌اى شكفته شود از بهار من

اى خوب‌تر ز پارِ تو امسال از چه روست * امسال من ز عشق تو بدتر ز پار من

از خاك درگه تو چو دورم كند به زور * بخت زبون و طالع ناسازگار من

شادم ازينكه بر در و ديوار كوى تو * ماند ز خون ديدهء من يادگار من

( 1 ) - صرفه نگاه داشتن ، صرفه‌جويى كردن .