ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

3 [ اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم ]

در عرصه‌گاه جلوهء حسن آفتاب را * بر رخ خراشِ ناخنِ او سكهء زرست

طفلست و خاطرى نتواند نگاه داشت * دل مىبرد وليك نداند نگاه داشت

ماهى كه آفتاب نديدست روى او * چون غنچه باد هم نشنيدست بوى او

از مثل او مكن سخن اى دل كه اين سخن * آيينه هم نيارد گفتن به روى او

رويى چنان‌كه گويى مشاطه مىكند * هر صبحدم به چشمهء خور شستشوى او

خورشيد را به او نرسد لاف همسرى * كاين شيشه‌ايست پر شده هم از سبوى او

گل پاره‌پاره شد ز غم رشك تازه باز * از بلبلان شنيد مگر گفتگو او

گرد جهان بهم نرسد مثل او دگر * اين آفتاب هرزه كند جستجوى او

وصلش به آرزو به كسى كى رسد كه هست * صد خون دل به گردن هر آرزوى او

اى برهمن به كيش بت خود چنان مناز * زنّار بسته است كمر پيش موى او

مرغ نگاه زحمت بال و پرت مده * بر گرد او نمىرسى از بيمِ خوىِ او

از نشئه دم زند چو لب او شراب چيست * وز رخ چو پرده برفكند آفتاب چيست

اى ملك دل مسخّر روى چو ماه تو * خورشيد سايه‌پرور زلف سياه تو

صفهاى دل شكستى و اين طرفه‌تر كه هست * حسن ترا ظفر ز شكست كلاه تو

خورشيد عاشقى كندش تا به روز حشر * هر ذرّه كو بلند شد از جلوه‌گاه تو

هرگه به عزم جلوه برون تازى آفتاب * خود را ضعيف سازد كافتد به راه تو

دست از ستم مدار كه فردا به روز حشر * در گردن شهيد تو باشد گناه تو

طفلى و صرفه‌اى نبرد از تو آفتاب * چون چارده شوى كه برآيد به ماه تو ؟

دامن نگيردت به جزا خون هيچ‌كس * گر اين نگاه گرم بود عذر خواه تو

خورشيد تيغ بسته ز يك گوشه سر زند * حسن تو چون دهد به تو عرض سپاه تو

همتاى تو به عالم بالا و پست نيست * مثل تو در بهشت ندانم كه هست ، نيست

خورشيد اگر بود رخ بىشرم بىصفاست * شبنم گل عذار بتان را خوى حياست

اى غنچه آبروى حيا را مده به باد * رنگ گل نكويى از آب رخ حياست

در گلستان حسن تو اى نوبهار حسن * چيزى كه آب و رنگ ندارد گل وفاست

ما را نه دل به‌جا و نه دين از تو و همان * نازت بجا كرشمه بجا دلبرى بجاست

من مىكشم جفاى تو تا زنده‌ام وليك * در مردنم خلاصى ازين درد و غم كجاست