ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٦

3 [ اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم ]

در ازل از ذوق تمناى تو * رفت دل از خويش و همان مىرود

ناله‌ام از شوق درت بر فلك * مىرود و نازكنان مىرود

هر نفسم از جگر آتشين * ناله ز دنبال فغان مىرود

رحم كن آخر كه اسير ترا * تاب ز دل رفت و توان مىرود

چند بنالى ز غم اى پر نفس * سوختم از درد تو فياض بس

3 [ اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم ]

3 [ اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم ]

اى دل بيا كه دست ردى بر جهان زنيم * سنگ از زمين كنيم و به فرق زمان زنيم

روشن نگشت از ورق خور سواد كس * اين لوح ساده را به سر آسمان زنيم

از چشم مست ساقى جامى طلب كنيم * چون شيشه خنده بر مى چون ارغوان زنيم

زين بار هستيى كه گرانى كند به ما * خود را سبك كنيم و به رطل گران زنيم

آخر ز دور گردون چون پير مىشويم * حيفست پشت پاى به بخت جوان زنيم

يك ره سرى به بحر تفكر فروبريم * وانگه زنخ به مايهء دريا و كان زنيم

آريم تازه‌تازه برون گوهر سخن * هرچند بىبهاست در رايگان زنيم

اول به عشوه از دو جهان دلبرى كنيم * وانگه چو چشم يار به صفهاى جان زنيم

با بخت بد ستيزه اگر رو دهد دلير * خود را به قلب لشكر هندوستان زنيم

از آستين همت گردون نورد خويش * دستى برون كنيم و بجوييم مرد خويش

جانم ز غصه‌هاى جهان دردپرورست * دل از غبار كينهء گردون مكدرست

كو روى تازه‌اى كه برآيد به كام دل * كاين آفتاب هرزه‌دار پرمكررست

شايد گر التفات كند لطف دلبرى * كش آفتاب عاشق از ذرّه كمترست

شوخى كه ظاهرست ز لعلش معاينه * كان نمك كه تعبيه در تَنگ شكّرست

مستى كه در ستيزه‌گه ترك غمزه‌اش * صد فتنه در شكنجهء زلف معنبرست

چون تيغ ناز بركشدش غمزه از نيام * بر هر طرف نگاه كنى جلوهء سرست

در قتل عاشقانش كجا فكر خون‌بهاست * خاك درش به خون شهيدان برابرست

در جلوه‌گاه غمزهء او از خدنگ ناز * هر آرزو كه مىطلبد دل ميسرست

با ياد زمزم لب حسرت‌فزاى او * تا حشر آب در دهن حوض كوثرست