ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

گاه تماشاى جمالت به دل * بر مژه پيغام زبانى كند

بيم نهيب تو چو برگ خزان * رنگ فلك را يرقانى كند

يك دو سحر بگذرى از آفتاب * با تو اگر اسب دوانى كند

وصف سمند تو به خاطر گذشت * زان قلمم شوخ بيانى كند

فى المثل ار جلوه كند در ضمير * نرم‌تر از راز نهانى كند

در ازلش هى نتوان زد مباد * تا به ابد گرم عنانى كند

در صف ميدان ز هنرها كه هست * هرچه به خاطر گذرانى كند

من چه بگويم كه چها مىكنى * هرچه كنى جمله بجا مىكنى

صاحب من سرور و مولاى من * داغ غمت زيب سراپاى من

اى شده امروز من از مهر تو * آينهء صورت فرداى من

بس كه ز سوداى تو باليده‌ام * در دو جهان تنگ بود جاى من

تا شده‌ام زنده به مهرت شدست * جامهء جان تنگ به بالاى من

تا به رهت جلوه كنان مىروم * خار گلستان شده در پاى من

روز فلك را ز فروزندگى * داغ كند حسرت شبهاى من

پيش رخت تيره شود آفتاب * در نظر ديدهء بيناى من

بحر صفت موج به خود مىزنم * در طلبت گوهر يكتاى من

علم تو بس در قفس روزگار * دانهء مرغ دل داناى من

وصف تو كامى ز بيابان دهد * آب لب‌تشنهء گوياى من

قطره‌ام اما چو بجوشم به مهر * چرخ بود موجهء درياى من

دست فلك بسته يداللهيت * چرخ زبونِ اسداللهيت

چرخ كه با دور زمان مىرود * در ره او چرخ‌زنان مىرود

رفت و ز پى مىرودش روزگار * گلّه به دنبال شبان مىرود

گر نبود مايهء مهرش به حشر * سود دو عالم به زيان مىرود

تا درِ او ديد به جايى نرفت * دل كه جهان تا به جهان مىرود

جز سخن مهر تو يا رب مباد * هرچه دلم را به زبان مىرود

دارم از الطاف تو هر چيز هست * ليك سخن در دل و جان مىرود

زانكه به ياد درت از خويشتن * دل شد و جان نيز روان مىرود