ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٤

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

بىتو به هر سو كه سفر مىكنم * نيست كسى غير تو همراه من

آنكه ز ياد تو نيايد به خويش * كيست به غير از دل آگاه من

شكر وفاشان كه ز هم نگسلند * نالهء من آه سحرگاه من

تا ابدم گر تو دهى انتظار * باد دراز اين ره كوتاه من

فيض سبك‌روحى من چون حباب * بر سر دريا زده خرگاه من

نيست گناهم كه فتادم ز پاى * بود مقدّر شده در راه من

گر نكنم از تو گدايى وصل * پس چه كنم از كه كنم شاه من

گر به سرم سايه كنى تا ابد * مهر برد سايه ز درگاه من

از شرف خاك در تست خضر * كاب بقا مىبرد از چاه من

چرخ ز عاجزكشى من خوشست * بىخبر افتاده ز خونخواه من

شاه ولايت كه كند چون مدد * دهر فروريزم ازل تا ابد

چون مدد از شاه ولايت برم * هر دو جهان را به حمايت برم

چون شرفش جلوه كند در كلام * صد شرف از فيض روايت برم

سدّ ابد سنگ ره من شود * گر ره مهرش به نهايت برم

هر دو جهان محو شود در صريح * نام ترا گر به كنايت برم

از نم خلقش به جهان قطره‌اى * تا ابد از بهر كفايت برم

من چه بگويم كه ز بحر كفش * فيض كرم تا به چه غايت برم

پادشهى كز در او تا به حشر * هرچه برم جمله عنايت برم

از كتب مُنزله در وصف او * تا به ابد سوره و آيت برم

ذرّه‌اى از مهر رخش در فرنگ * بس بود ار بهر هدايت برم

خاك در او ندهم گر بفرض * دهر ولايت بولايت برم

اى فلك از جور نترسى كه من * بر در شه از تو شكايت برم

آنكه فروريخته زو برگ كفر * زندگى دين خدا مرگ كفر

مدح تو چون جلوه‌فشانى كند * صفحهء مهتاب كتانى كند

ذوق مديحت به دل از اضطراب * موج نفس را خفقانى كند

مهر تو بر دل چو نهد طرح داغ * بر سر مو لاله‌ستانى كند

ذوق رهت گر نفزايد نشاط * ريگ چرا رقص روانى كند