ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٢

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

زان همه هوشم كه جهان غافلند * خوب حرامست چو بيدار نيست

يك كس از احرام نيامد برون * بر در اين كعبه مگر بار نيست

رخصت نظّارهء ديدار دوست * هست ولى قدرت ديدار نيست

طفل سبق‌خوان « 3 » فراموشيم * درس مرا حاجت تكرار نيست

وه كه به بيكارى من در جهان * بال‌وپر مرغ گرفتار نيست

هان نزنى طعنهء بيكاريم * زانكه چو بيكارى من كار نيست

عجز من و سركشى من بلاست * كس عبثم در پى آزار نيست

تا به سبك‌روحى خود مىپريم * پر چه برآريم كه در كار نيست

كس نتوانست پى ما گرفت * شوخى ما شوخى دستار نيست

مفت طبيبان مسيحى نفس * گر غم ما را سر اظهار نيست

گرنه طبيبم غم بازار داشت * با من و بيمارى من كار داشت

عشق بتان در دل ما خانه كرد * سيل دگر روى به ويرانه كرد

رفت شكيبم همه بر باد و آه * تنگدلى غارت اين خانه كرد

پنجهء خورشيد سيه تاب بود * دوش مگر زلف ترا شانه كرد

شكر تزلزل كه به پاى فشار * خرمن اميد مرا دانه كرد

تاخت خيالت به دل داغدار * مير حشم ميل سيه خانه كرد

داغِ ز جان سختى خويشم كه باز * تيغ ترا زخمى داندانه كرد

هيچ نگيرد به دل من قرار * آه مرا يادِ كه ديوانه كرد

بس كه تمنّاى تو مغزم گداخت * كاسهء سر را مى و پيمانه كرد

دشمنم از هم نتوانست ريخت * غارت من جلوهء جانانه كرد

داغ تمناى تو در سينه‌ام * جيب مرا رشك پرىخانه « 4 » كرد

درد ترا در بدنم عمرها * هر سر مو شكر جداگانه كرد

جوش زد امّيد تو در سينه‌ام * جلوه‌گه عكس شد آيينه‌ام

ما نه ز دريا نه ز كانيم ما * پهن‌تر از كون و مكانيم ما

( 3 ) - سبق - غ 572 / 1 ؛ سبق‌خوان ، دانش‌آموز . ( 4 ) - پرىخانه ، مسكن پريان .