ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥١

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

دل به وصال تو تسلى نشست * حيف ز ويرانه كه معمور شد

دم زدم از مهر رخت ذرّه‌وار * هر نفسم هم‌نفس صور شد

آينه‌ام پيش نفس داشتند * مشرق آيينه پر از نور شد

هجر توام دل‌زدهء وصل كرد * لقمه‌ام از بىنمكى شور شد

نام اجل چون نبرد دل ز من * جدول باغم كه لب گور شد

سبزهء اين دشت چها مىكشد * دُردى دَن « 1 » بود كه انگور شد

كاسهء چين شد سر فغفور و باز * كاسهء چينى سر فغفور شد

ره به بيابان شعورم فتاد * جادهء از خود شدنم دور شد

زخمى شمشير جراحت نيم * خونى من مرهم كافور شد

از ازلم تا به ابد يك دمست * دهر فراخم نفس مور شد

قطره كىام بانگ به دريا زند * موج ثريّم به ثريّا زند

سنگ به ناموس مدارا زدم * شيشه شدم بر صف خارا زدم

شيوهء آداب كجا من كجا * راه درازست به پهنا زدم

منت كشتى غم اسباب داشت * رخت برافكنده به دريا زدم

موج سبك‌سير به دريا نزد * سينه كه من بر دل خارا زدم

شوخى من رخش جلو داده بود * من سرش از گرم‌رَوى وازدم

گوى به چوگان نتوان زد چنين * اين سرپايى كه به دنيا زدم

بس سر افراخته در خاك كرد * تاج كيانى كه منش پا زدم

نشئهء تجريد دماغم رساست * جرعه‌اى از جام مسيحا زدم

با علم ناله درين تيره شب * قافلهء دشت تمنّا زدم

هيچ‌كس از بيم جوابم نداد * حلقه كه من بر در غوغا زدم

چشم فروبسته شدم پيش دوست * كوس لِمن مُلك « 2 » تماشا زدم

هركه چو من مست و پريشان شود * ديده فروبندد و حيران شود

هيچ‌كسى را خبر از يار نيست * اين خبرم بس كه خبردار نيست

( 1 ) - دن - غ 683 / 1 . ( 2 ) - لمن ملك ( لمن الملك ) ، پادشاهى كراست - سورهء مؤمن 40 / 16 .