ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٠

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

وه كه دگر پر شده از حرف من * دفتر دريا دل كم‌ظرف من

دست مرا حسرت دامان مباد * درد من آلودهء درمان مباد

آنچه درو چرخ فلك عاجزست * مشكل عشقست كه آسان مباد

هيچ دلى همچو دل جمع نيست * در سر زلف تو پريشان مباد

پرتو خورشيد پريشانيم * بر سر من سايهء سامان مباد

دهر خرابست ز تعمير چرخ * گلّه به تدبير نگهبان مباد

روزن خورشيد پر از دود شد * ذرّه تمنايى جولان مباد

در گرو كشتى نوحست چرخ * چشم ترم را سر طوفان مباد

فرصت آن نيست كه بر سر زنم * دست بدآموز گريبان مباد

چند خلد خار به چشمم ز رشك * دامن آيينه گلستان مباد

جز به ستمكش نرسد جور چرخ * گوى به‌اندازهء چوگان مباد

مىكُشدم ياد وفاهاى خويش * هيچ كس از كرده پشيمان مباد

لطف توام پيشِ تأسف فكند * مهر پدر گرگ به يوسف فكند

چون غم هجر تو ادا مىكنم * گريه جدا ناله جدا مىكنم

گريه ز دنبال گره مىكند * هر نفس ناله كه وا مىكنم

هست گلِ بوسهء خاك درى * خنده كه بر آب بقا مىكنم

از در او گر به بهشتم برند * مىروم و رو به قفا مىكنم

رفتى و من آنچه نكردم چهاست * كاش بيايى كه چها مىكنم

مىكشم از ياد قدت ناله‌اى * پيرهن سرو قبا مىكنم

با تو چو دم مىزنم از اتحاد * خويشتن از خويش جدا مىكنم

مهر ترا مىبرم آخر به خاك * وعدهء ديرينه وفا مىكنم

تربت خود را ز نمِ اشك خويش * باغچهء مهر گيا مىكنم

من نيم آن كس كه ستيزد به كس * درد دلست اينكه ادا مىكنم

هركه به دشنام نوازد مرا * تا ابدش شكر و دعا مىكنم

مردم و دل غرق تن‌آسا نيست * اين چه گرانى چه گران‌جانيست

باز دل از لطف تو مغرور شد * راه ز نزديك شدن دور شد