ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٩

2 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

ديگرم از شكوه زبان پر شدست * باز دل از هر دو جهان پر شدست

رفت كه دل بود و زبانم نبود * هر سر مويم ز زبان پر شدست

گر دو جهان سود نمايم چه سود * چون دل و جانم ز زيان پر شدست

تا به من آن خانه‌نشين دوست شد * خانه‌ام از دشمن جان پر شدست

چون نه مكانى و نه كونيست دوست * كيست كزو كون و مكان پر شدست

گر دى و امروز تهى شيشه‌اند * كيست كزو ظرف زمان پر شدست

ماضى و مستقبل اگر فارغند * از چه قدح جرعهء آن پر شدست

دايره در دايره چندين چه بود * چون دل مركز ز ميان پر شدست

بحر تهىكاسه‌تر از قطره است * گرچه كران تا بكران پر شدست

هيچ ندانم كه نهان بهر چيست * آنكه جهانش ز نشان پر شدست

قالبم از روح تهى كيسه ماند * تا دل از آن روح روان پر شدست

جوش زمين باز بر افلاك شد * خانه‌ام از خانه‌نشين پاك شد

يك سر مو بىنفس هوش نيست * من چه بگويم كه ترا گوش نيست

منّت آغوش كشيدم ولى * آنكه در آغوش در آغوش نيست

روز به روزم به فزونيست كار * امشبِ من كم ز شب دوش نيست

گرچه ز آلايشِ يادم بريست * از من آلوده فراموش نيست

گرچه زبان نيست كه نامت برم * يك سر مويم ز تو خاموش نيست

مرده دلم ماتم دل لازمست * بخت بدم هرزه سيه‌پوش نيست

با همه افسردگى دايمى * ذرّه‌اى از من تهى از جوش نيست

دامن اسباب برافشانده‌ام * بار بود خانه كه بر دوش نيست

جوش دلم ناز فلك برنداشت * ديگ مرا حاجت سرپوش نيست

لطف نباشد ستمش هم خوشست * كام مرا نيش كم از نوش نيست

چرخ به كينم چه كمان مىكشد * اين هوس اندازهء بازوش نيست