ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٨

1 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

بر ميا گو آفتاب و دم مزن گو صبحدم * آفتاب صبحدم گوى گريبان شماست

ابرها گرديست از راه شما برخاسته * آسمان ابرى كه از درياى احسان شماست

پرورش از امر و از نهى شما گيرد بهشت * آب جارى اندر آن گلزار فرمان شماست

چون تزلزل گيرد از صور فنا اركان خلق * آنچه ايمن از تزلزل باشد اركان شماست

نه كه قرآنست در وصف شما گويا و بس * نامه‌هاى آسمانى جمله در شان شماست

از شما بيرون نباشد سرنوشت كائنات * آنچه را علم قضا خوانند عنوان شماست

آفتاب ار بازگشت و ماه ار شق شد چه شد * آسمان از روز اول بنده فرمان شماست

گرچه با رضوان جنّت در نزاع افتخار * طرفگيها كرد ، حق در دست دربان شماست

فيض كاشى را به فياض ار كنى احسان رواست * زانكه او هم از كمربندان پيمان شماست

در سر كوى شما از ناله كى بندد نفس * گر ثنا خوانى نمىداند غزلخوان شماست

گر بابرام از شما درمان نخواهم دور نيست * زانكه من دردى كه دارم عين درمان شماست

چشم درمان از طبيب عشق نتوان داشتن * درد را شرطست اينجا به ز درمان داشتن

در وداعت مىرود صبر و شكيب از دل تمام * السّلام اى صبر و آرام دل و جان السّلام

از در دولت‌سرايت دل نمىآيد برون * ور برون آيد به خواهش خواهشش بادا حرام

دل كه برخيزد ازين كو بر فلك نايد فرود * بر نمىتابد شكوه اين كبوتر هيچ بام

عالمى گر رو به درگاه نجف دارد چه شد * جان عالم راست يعنى جسم پاكت را مقام

من ندانم اين زمين را از كجا آورده‌اند * كش مشابه نيست جايى جز حرم در احترام

نسبتى هيچش نباشد با نجف در هيچ باب * هشت جنت را به پاى عقل گرديدم تمام

نوح بر كشتى نشست و آمد اينجا بر كنار * آدم از جنت برآمد تا كند اينجا مقام

كعبه را گر با نجف افتد تمثل نزد عقل * عقل نشناسد كه آخر اين كدام و آن كدام

من زيارت كرده از كوى تو برگشتم ولى * روح چون مرغ حرم گرد سرت گردد مدام

ما جَعَلهُ اللّه آخر عهدنا فى قربكم * بل رزقنَا العود ثم العود الى يوم القيام

رفتم از كوى تو با صد درد دل خاكم به سر * در طريق مهربانى كس كند اين را چه نام

آمدم شامى به درگاه تو صبحى مىروم * آرى آرى صبح مىگردد به درگاه تو شام

بر در دولت‌سرايت هركه مىسايد جبين * تا قيامت جبهه‌اش ديگر نبيند روى چين