ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

1 در منقبت امير المؤمنين على ( ع )

السلام اى گوهرت درياى عدل و داد و دين * ذات پاكت نسخهء اوصاف ربّ العالمين

السلام اى در شرف بررفته تا جايى كه هست * جلوه‌گاه نقش پايت دوشِ خير المرسلين

السلام اى آنكه باشد تا قيامت عقل را * گفته‌ات علم اليقين و كرده‌ات حق اليقين

حجت فضل تو بس شاگردى خير البشر * شاهد علم تو بس استادى روح الامين

قادرى بر هرچه خواهى زانكه در تحقيق هست * دست قدرت قدرت دست ترا در آستين

از براى اعتصام دل ز اوج معرفت * از شعاع هر كلام آويختى حبل المتين

كس نمىداند ترا ور زانكه داند مشكلست * فرق كردن رنگ و بوى ياسمن از ياسمين

گر دو عالم منكر فضل تو گردد باك نيست * شاهد عدلست در فضل تو قرآن مبين

بهر جاروب سرايت روز و شب دارد نزاع * هر طرف بال ملك با گيسوان حور و عين

گر دو عالم ابر گردد آفتابى آفتاب * فيض پرتو كم نگردد روز ابر اندر زمين

هركسى مهر تو دارد خواه دشمن خواه دوست * كرده‌اى هر ذرّه را نقش آفتابى بر جبين

گر به دشمن فيض بخشى دم زدن را جاى نيست * رحمة للعالمينى رحمة للعالمين

هركه را در هر نفس همدم رسول اللّه بود * در طريق اتحاد او هم رسول اللّه بود

اى مرا در بىكسى هم مصطفى كس هم تو كس * گو دو عالم باش ناكس كس مرا اين هر دو بس

مهر را بىخاك پايت نور نبود در جبين * صبح را بىمهر رايت برنمىآيد نفس

هست علم منكشف از فيض عقلت مستعار * هست عقل مستفاد از نور عقلت مقتبس

بر سر شهد كلامت مىنمايند اهل هوش * جوشش فوج ملك هر دم تماشا چون مگس