ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

676

دوش با سبّابهء مژگان گرفتى نبض دل * خون طاقت در رگ تاب و توانم سوختى

مىزدى آبى بر آتش از برون پرده ليك * آتشى افروختى در دل كه جانم سوختى

گوش افكندى كه پرسى حال و از شرم سخن * حسرت صد شكوه در كام زبانم سوختى

رنگ غم ديدى كه از خاكسترم بيرون نرفت * اى كه صد بار از براى امتحانم سوختى

شعلهء برق نگاهى سر به جان دادى كزان * در درون سينه صد راز نهانم سوختى

آتشى افروختى اى ناله در جان حزين * خود برون جستىّ و غافل در ميانم سوختى

باز دل فياض در آتش گرو دارى كه دوش * ناله‌اى كردى كه جان ناتوانم سوختى

ز اوج عشق نداريم مطلب دگرى * همين بسست كه برهم زنيم بال‌وپرى

ز جام حسن كه عالم ازو خراباتست * نديده‌ايم ز چشم بتان خراب‌ترى

خراب‌حالى يعقوب را چه مىداند * پدر كه گم نشد از دودمان او پسرى

هميشه از خط و زلف انقلاب دورانست * يكى چو رفت ز دنبال مىرسد دگرى

ز هركه تيغ تفوق به ما بلند شود * نمىكنيم به غير از فتادگى سپرى

به عهد ناز تو گردنكشان كشور حسن * به پيش تيغ تغافل كشيده‌اند سرى

به سعى خويش درين راه مىروم فياض * چو نقش پاى خودم نيست هيچ راهبرى

بزم عشقست سبك پا به ميان نگذارى * بىادب لب به لب آه و فغان نگذارى

همت آنست كه بىبرگ درآيى به چمن * زحمت برگ‌فشانى به خزان نگذارى

مردى آنست كه با بندگى آزاد روى * خويش را در ته اين بار گران نگذارى

خضر وادى طلب ترك رسوم خردست * بىجنون پا به بيابان جهان نگذارى

چهرهء ترك جهان رنگ رعونت دارد * پاى همت به سر كون و مكان نگذارى

اختيار دل ما در سر زلفت گر هست * سر اين رشته به دست دگران نگذارى

گر تو خواهى كه زنى لاف محبت فياض * شرط عشقست كه از خويش نشان نگذارى

نظر باز صف مژگانش با خنجر كند بازى * تماشايى تيغ ابرويش با سر كند بازى

نمايانست خال سبز در چين سر زلفش * بسان طفل هندويى كه با عنبر كند بازى

من و يك نيم‌جان آن نيز نذر باختن دارم * حريف مهربانى كو كه با من سر كند بازى

سر زلف درازت سركش و من سخت كوته‌دست * كجا در دست من افتد مگر اختر كند بازى

به گردون سر فرونارد ز شوخى نازنين من * مسيحست اينكه چون طوفان به خاكستر كند بازى