ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

655

كشيد گوشهء دامن ز ما ولى در حشر * چو خون كشته بود دست ما و دامن او

سپهر كام دل من نداد و مىترسم * كه دود ناله برآرد دلم ز خرمن او

چو شيشه هركه تنك‌ظرفيى كند در بزم * به قول مفتى خم خون او به گردن او

به ذوفنونى فياض اعتبارى نيست * اگرنه شيوهء عشق و جنون بود فن او

اى سرو پاى بستهء سرو روان تو * وى غنچه دل شكستهء كنج دهان تو

ايمان شكست يافتهء كفر طره‌ات * زنّار تاب خوردهء موى ميان تو

گل گل شكفت عارضت از نشئهء شراب * از جوى شيشه آب خورد گلستان تو

دارد ز ذوق چشمهء حيوان دهن پرآب * تا گفته‌ام به خضر حديث دهان تو

در دودمان عشق همين بلبلست و بس * اى دوست جان نالهء فياض و جان تو

چون موكشان به گلشنم آرد هواى تو * در پاى گلبن افتم و ميرم براى تو

مرغ ز دام جسته در آرم دگر به دام * جان به لب رسيده كنم چون فداى تو

گو قطرهء كرم مفشان ابر نوبهار * دامن به ديگرى نگشايد گداى تو

دور از تو چشمخانه تهى كرده‌ام ز نور * حيفست ديگرى بنشيند به جاى تو

گر در شكست خاطر مايى دريغ نيست * اى خونبهاى خاطر عاشق رضاى تو

دست نگار بسته به چشمم بكش ببين * رنگين‌ترست گريهء من يا حناى تو

خونم حلال بر كفت آن دم كه من ترا * بوسم دو دست و بىخبر افتم به پاى تو

چون شعله برفروز كه پروانه‌وار من * گرد سر تو گردم و گردم فداى تو

اى دل مروتى نه و رحمى نه چند و چند * گريى تو از براى من و من براى تو

روپوش گريه خندهء بى جا چه مىكنى * بر قهقه تو خنده زند هاىهاى تو

فياض شست آن مژه بوسيد تير ناز * گر ديرتر رسى به سر وعده واى تو

از گل آوازه‌اى شنيدى تو * آنچه من ديده‌ام نديدى تو

عالمى را ز نكته پر كردم * كاش يك نكته مىشنيدى تو

مردم از حسرت تو و شادم * كه به اين آرزو رسيدى تو

لوح بر كف چه مىنهى اى ماه * تخته بر روى خور كشيدى تو

گفتمى شمه‌اى ز درد دلم * گر به اين درد مىرسيدى تو

چند نالى به هرزه اى بلبل * پردهء گوش گل دريدى تو