ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٨

[ دلا تا چند خود را فرش اين نه سايبان بينى ]

عمل باشد تقرّب جستن و فرمانبرى كردن * به هر كارى كه از دانش رضاى حق دران بينى

تو با دست آنچه مىكارى به چشمش آبيارى كن * كه بىآب ار فشانى دانه كشت خود زيان بينى

تواضع كن به مردم با كسان افتادگى پيش آر * كه اين افتادگيها را به گردون نردبان بينى

نماز از بهر آن معراج مؤمن شد كه هر ساعت * نهى سر بر زمين و خويش را بر آسمان بينى

برون كن از ولايات دل خود كبر و نخوت را * كه با نخوت ملك را همچو ديوى در ميان بينى

بران از ملك تن فرماندهان خشم و شهوت را * كز ايشان شعلهء اين نور قدسى را دخان بينى

برانگيزد بخارات هوس چون لجهء شهوت * رخ خورشيد جان در گرد ظلمتها نهان بينى

چو درياى غضب گيرد تلاطم كشتى دل را * به گرداب تحير چون دل دوزخ تپان بينى

ز اوباش طبيعت آيد آن از فتنه آشوبى * كه ملك سينه ويران‌تر ز حال عاشقان بينى

وزين صحرانشينان هيولى آيد اين جرئت * كه در شهر يقين آشوب تركان گمان بينى

بيا از مادّه بگذر تعلقهاى خواهش را * كه در بازار محشر جمله صورت بر دُكان بينى

ز ظاهر پى به باطن مىتوانى برد اگر مردى * كه برهان را چو دريابى ز قرآن ترجمان بينى

اگر خواهى ازين يك پله هم برتر توانى شد * كه ظاهر در حقيقت عين باطن بىگمان بينى

اگر هم درگذشتى زين منازل منزلى دارى * كه عنقا گشته طاوس بقا در آشيان بينى

بهشتى دارى و در دوزخى آسوده حيرانم * كه زر در خانه در خاك و تو گرد كاروان بينى

بهشتى در حقيقت ، خويش را دوزخ نمودستى * درين انديشهء بى جا كه اين يا بى و آن بينى

تعلق بگسل از خواهش كه از دوزخ امان يا بى * نقاب از خود برافكن تا بهشت جاودان بينى

به بوى گل درين ديرينه خارستان چه مىپويى * سرى در جيب برتا گلستان در گلستان بينى

ازين مطمورهء « 2 » فردا و دى گر پا نهى بيرون * ازل را با ابد يك جا دو طفل توامان بينى

گه آهوى ازل را در چراگاه ابد يا بى * گهى گاو زمين در كشتزار آسمان بينى

ازين صحراى وحشت روى نه در كوى جمعيت * كه دور افتادگان خويش را يك جا ستان « 3 » بينى

يكى زين ملك خود بينى به ملك بيخودى بگذر * كه اينجا هرچه گم كردى در ان وادى نشان بينى

خليل‌آسا درآ در آتش عشق و تماشا كن * كه خود را هر سر مو همچو شاخ ارغوان بينى

فريبت داده رنگينى ظاهر چشم دل بگشا * كه بر آيينهء جان رنگ اين ظلمت عيان بينى

مشو مغرور آرايش جلا ده چشم معنى را * كه رنگينى ظاهر را نهنگ جانستان بينى

تو ظاهر بين به اين شكل و شمايل مانده در حيرت * چه خواهى كرد اگر روزى جمال جاودان بينى

درين بيغولهء حسى چه حسن از آب و گل زايد * كه خود را در هوايش هر نفس آتشفشان بينى

گذر در مصر معنى كن كه در هر كوچه از عيشى * متاع حسن يوسف كاروان در كاروان بينى

( 2 ) - مطموره ، سرداب ، زندان . ( 3 ) - ستان ، به پشت خوابيده .