ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

619

حاشا كه غير عشق حديث دگر كنيم * يك حرف خوانده‌ايم كه يك عمر بر كنيم

اسباب از براى مسبب بود به كار * ما از پى كلاه چرا ترك سر كنيم

بر ما جهان ز خاطر مورست تنگ‌تر * جاى دگر كجاست كه فكر دگر كنيم

رنگست رنگ بوسهء حورش بر آينه * دستى كه با خيال تو شب در كمر كنيم

مطرب تو داد ناله ، من از گريه مىدهم * چون ابر و برق اگر مدد يكديگر كنيم

شرمنده سر ز دنيى و عقبى شديم شكر * ما را نهشت عشق كه فكر دگر كنيم

در راه عاشقى خطرى چون رفيق نيست * ما بيخودان مباد كه خود را خبر كنيم

افسانه بهر خواب بود طرفه اينكه ما * گردد خراب خواب چو افسانه سر كنيم

تنگست خاطر از غم عشق آن قدر كه هست * ممكن گهى كه خاطر ازين تنگ‌تر كنيم

جايى كه شهسوار فنا تيغ بركشد * جان مىبريم اگر تن خود را سپر كنيم

فياض فتح باب دل از سر گذشتنست * پا مىخوريم يك دم اگر فكر سر كنيم

تا بكى بر بستر آرام تن بازافكنيم * كى بود كى خويش را در دام پرواز افكنيم

گوشهء امنى ندارد منزل وارستگى * خويش را در مأمن چنگال شهباز افكنيم

بىخراش سينه زلف بىگره دان ناله را * پيچ و تابى چند در ابريشم ساز افكنيم

شكوهء نازك ندارد تاب آسيب نقاب * پردهء پوشيدگى از چهرهء راز افكنيم

ناز بالش از پر عنقا كنيم از بهر خواب * پهلوى راحت اگر بر بستر ناز افكنيم

وقت آن آمد كه با گل در چمن هر صبحگاه * از صداى خنده آوازى به آواز افكنيم

در هواى وصل او فياض هردم از شتاب * صد گره از بال‌وپر از شوق پرواز افكنيم

ما به بدنامى تلاش نيك‌نامى مىكنيم * پختگيها در نظر داريم و خامى مىكنيم

دوستان ما را به كام دشمنان مىخواستند * ما ز دشمن‌كامى خود دوستكامى مىكنيم

ناتماميهاى ما گر عشق خوبانست و بس * ما تمامى را فداى ناتمامى مىكنيم

صيد ما بايست شد صيادى ما بهر چيست * در حقيقت دانه‌اى بوديم و دامى مىكنيم

چون نخندد بر شتاب ما درنگ ديگران * ما كه با اين كند سيرى تيزگامى مىكنيم

كاملان را بر سر شاگردى ما جنگهاست * ما فلاطون را به يك تعليم عامى مىكنيم

با همه لافى كه در دانش ترا فياض هست * گر تو گفتى اين غزل را ما غلامى مىكنيم