ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥

616

چون نبض خسته مىجهد اينجا دل مسيح * بيمار عشق را چه به دارالشفا بريم

اظهار درد بيشتر از درد مىكشد * صد درد مىكشيم كه نام دوا بريم

صد ره به ما مطالب كونين عرض كرد * همت نهشت دست به سوى دعا بريم

تكليف پادشاهى دنيا به ما مكن * دردسرى كه هيچ ندارد كجا بريم

بيگانگان به درد دل ما نمىرسند * اين تحفه به كه بر در آن آشنا بريم

فياض حرف عقل چه لازم به بزم عشق * در پيش پادشاه چه نام گدا بريم

از فكر خال و طرهء جانانه بگذريم * دامست به كه از سر اين دانه بگذريم

زان پيشتر كه عمر به افسانه بگذرد * يك دم بيا به جانب ميخانه بگذريم

زنّار عشق بر كمر ما زند چو تيغ * چون رشته‌گر به سبحهء صد دانه بگذريم

جا در دل زمانه نكرديم تا بكى * در گوش روزگار چو افسانه بگذريم

دل خون كنيم تا دگرى تر كند دماغ * زين بزمم همچو ساغر و پيمانه بگذريم

اى شمع ياد سوختگان حجّ اكبرست * يك شب بيا به تربت پروانه بگذريم

از خانه بگذريم كه آيد چو سيل مرگ * چندان امان كجاست كه از خانه بگذريم

جز عشق ره به كوى حقيقت نمىبرد * از قيل و قال بحث حكيمانه بگذريم

رندانه نيست صحبت فياض عيب‌جو * زين آرزو بهست كه رندانه بگذريم

هر دم ز گرم‌خويى خود برفروزيم * پر گرم هم مباش كه ترسم بسوزيم

باشد دهان تنگ توام روزى از ازل * زانست كز ازل به جهان تنگ‌روزيم

زان شب كه دل به زلف سياه تو بند شد * روشن نمود بر همه كس تيره‌روزيم

خوش آنكه اين لباس عناصر بيفكنم * تا چند بر بدن ز غذا پنبه دوزيم

فياض تا به عيش ابد دل نهاده‌ايم * دل خوش نمىشود ز نشاط دوروزيم

آهى از دل از پى دفع گزندى مىكشيم * چشم بد را سرمه از دود سپندى مىكشيم

تا شبى سرو قد او سايه بر ما افكند * ما و دل هر صبح ياهوى بلندى مىكشيم

ناتوانى بين كه در عشق تو بار عالمى * با تن زارى و جان دردمندى مىكشيم

آستانت از وجود ما گرانى مىكشد * پاى رغبت از سر كوى تو چندى مىكشيم

هر زمان فياض با اين تلخكاميهاى خويش * كاسهء زهرى ز لعل نوشخندى مىكشيم