ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ١٧

[ دلا تا چند خود را فرش اين نه سايبان بينى ]

تو كوته‌بين عجايبهاى خلقت را نديدستى * فلك را اين فلك دانى جهان را اين جهان بينى

در ان وادى كه مردان الهى راه پيمايند * فلك را اندر آن وادى چو گرد كاروان بينى

درآ در عالم عقلى كه آنجا اين دو عالم را * نبينى هيچ و گر بينى دو پله نردبان بينى

خطوط شش جهت را چون نقط بر يك طرف يا بى * كرات نُه فلك را همچو مركز در ميان بينى

جهانى كاندرو خود را ز هر علت برى بينى * جهانى كاندرو خود را ز هر تهمت امان بينى

جهانى كاندرو گر سنگ يا بى لعل و زر يا بى * جهانى كاندرو گر خار بينى گلستان بينى

به هر وادى كه بخرامى سراسر كام دل يا بى * به هر موضع كه بنشينى همه آرام جان بينى

نه يك كس را در ان كشور غمى برگرد دل يا بى * نه يك دل را در ان وادى جز از شادى تپان بينى

نه منت بر كسى باشد نه ممنون كسى باشى * درو هر دل كه بينى خون دل خود شادمان بينى

گهى قدّوسيانت ميزبان كام دل باشند * گهى بر خوان خود روحانيان را ميهمان بينى

هم ارواح مقدس را به عشرت ميزبان باشى * هم اشخاص مجرّد را به عزت ميزبان بينى

چو ياد آرى ازين منزل كه بودى روز چند آنجا * به رحم آيد دلت از هركه شاه و شه‌نشان بينى

وزين مهمانى و مهمان‌نوازيهاى اين مردم * چو ياد آرى ز خجلت چون عرق خود را روان بينى

به مهمانخانهء خاص الهى گر شرف يا بى * ز بس غيرت نمىخواهى كه خود را در ميان بينى

نيابى در ميان خود را ولى كام ابد يا بى * نبينى خويش را ليكن بقاى جاودان بينى

رهى دارى بدان عالم نه بس دور و دراز امّا * نمىخواهى درين عالم كه سود خود زيان بينى

يكى پا بر سر تن نه كه راه جان پديد آيد * به زير پى درآور نفس تا رخسار جان بينى

به يك گامى كه بردارى به منزل مىرسى ليكن * ضرورت اينكه پيش از راه از منزل نشان بينى

نشان شرعست و ديدن علم و رفتن ترك خود كردن * چو كردى ترك خود خود را دران عالم نشان بينى

بدون شرع و دانش گر درين ره پى سپر گردى * همه دزدان دين يا بى همه غولان جان بينى

عمل بىعلم نبود جز به كام اژدها رفتن * چو بىدانش بود اعمال اژدرها دمان بينى

و ليكن علم را هم بىعمل كامى روا نبود * چسان بينى شجاعى را كه بىتيغ و سنان بينى

چه تيراندازيى آيد از آن پرلاف تيرافكن * كه لافش در ميان اما نه تيرش در كمان بينى

به قدر آنچه مىدانى عمل كن دانه مىافشان * كه كشت اين جهانى حاصلش را آن جهان بينى

ملك از گفته مىزايد بهشت از كرده مىخيزد * قصور و حور و غلمان كِشتهء دست و زبان بينى

شراب ارغوانى دانش و آثار آن يا بى * طعام جاودانى نيت و اخلاص آن بينى

عمل تنها نماز و روزه نبود مرد معنى را * كه اين را حِرز جان يا بى و آن را حفظ نان بينى

. . . « 1 » آوازه خواهى و ز غزا نام و نشان جويى * . . . « 1 » گر دهى يك عمر منت را ضمان بينى

( 1 ) - آغاز هر دو مصراع افتاده است .