ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

601

به ما ز نشئهء چشمش فسانه‌اى گفتند * شد آفتاب قيامت بلند و در خوابيم

چگونه ره كند آرام در طبيعت ما * كه در نسب ز گرو بردگان سيمابيم

فريب بستر راحت اثر چگونه كند * به ما كه زخم ضررخوردگان سنجابيم

گمان صبر و ثبات از سرشت ما دورست * كه در كشاكش تخمير آتش و آبيم

به راه ميكده پنهان چه مىروى فياض * فقيه مدرسه داند كه ما ازين بابيم

سوخت هرجا خسته‌اى ما بىمحابا سوختيم * زد بر آتش خويش را پروانه و ما سوختيم

جلوهء پرواز اوج فقر كار مشكليست * ما دران كو جلوه‌ها كرديم و پرها سوختيم

دادِ ما را خضر كى از چشمهء خود مىدهد * ما كه از لب‌تشنگى در قعر دريا سوختيم

ز آتش كس سوختن آزادگان را ننگ بود * آتشى از خود برآورديم و خود را سوختيم

شمع از سر درگرفت و سوخت خود را تا به پا * ما سراپا درگرفتيم و سراپا سوختيم

بال‌وپر از شعله كرديم از پى پرواز شوق * تا سر ديوار دل رفتيم و آنجا سوختيم

سوختى در آتش و خاكسترت بر جاى ماند * سوختن اينست اگر فياض ما واسوختيم

عمرها ما از خدا درد ترا مىخواستيم * آفت جان و دل خود از خدا مىخواستيم

كام دل عمرى ز چشمانت طلب كرديم حيف * ساده‌لوحى بين ز بيماران دوا مىخواستيم

آسمان پردير مىجنبد پى تدبير كار * منصب افلاك را يك‌چند ما مىخواستيم

بىرواجيها عجب ما را رواجى داده است * خويش را در ناروايى ما روا مىخواستيم

هرگز امّيد دوايى در دل ما ره نيافت * درد او مىخواستيم از عشق تا مىخواستيم

صورت ديباى بستر شد تن بىدرد ما * پهلويى از بستر راحت جدا مىخواستيم

صحبت افسردهء اين خام‌طبعان دوزخست * در صف آشفتگان عشق جا مىخواستيم

در پى اين رهبران رفتيم و گمره‌تر شديم * از پى گم‌كرده‌راهان رهنما مىخواستيم

تا بكى فياض ازين افسردگيها تا بكى * آتش سوزنده‌اى در زير پا مىخواستيم

ياد ايامى كه در دل مهر يارى داشتيم * ناروا بوديم پُر اما عيارى داشتيم

با رخ و زلفش كه روز و روزگار ديگرست * طرفه روزى داشتيم و روزگارى داشتيم

در غم او كار ما بىاختيارى بود و بس * در كف او بود اگر هم اختيارى داشتيم

ديده در گرد رمد « 1 » چون آفتاب و ابر بود * ليك چشم سرمه از گرد سوارى داشتيم

( 1 ) - رمد - ق 20 / 6 .