ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٦

588

هرچه در گوش تو آهسته رقيبان گويند * من به آواز بلندش ز تغافل شنوم

كشت فياض ز غيرت دل بىتاب مرا * تا كى از وى سخن تاب و تحمل شنوم

جمال شاهد رحمت فزايد از گنهم * كه خال چهرهء عفوست نامهء سيهم

به نقد هستى من سكهء فنا زده‌اند * به ملك فقر كنون عمرهاست پادشهم

سرم به گنبد گردون فرونمىآيد * كه در قلمرو ديگر زدند بارگهم

عجب كه تا به ابد هم رسم به منزل وصل * كه عشق او ز ازل كرده است رو برهم

ز شرمگينى آن نازنين چنان خجلم * كه در نظارهء او آب مىشود نگهم

به پرشكستگى خويش الفتى دارم * كه تنگناى قفس را به گلستان ندهم

چنان ز خواب عدم جستم از ازل فياض * كه تا ابد نتوانم نهاد ديده به هم

ز چشمان تو راز خويش را بنهفته مىخواهم * بسى ترسيده‌ام اين فتنه‌ها را خفته مىخواهم

ز بدگويىّ دشمن راز دل پوشيده مىدارم * ز دم‌سردىّ غير اين غنچه را نشكفته مىخواهم

ز مژگان قطره‌هاى اشك را در ديده مىدزدم * ز رشك اين گوهر شاداب را ناسفته مىخواهم

سر زلفى پريشان كن كه همچون روزگار خود * دو روزى خاطر ايام را آشفته مىخواهم

زبان چون غنچهء سوسن به هم پيچيده‌ام فياض * مگر درد دل ناگفتنى را گفته مىخواهم

بر گرد رخت سبزه و گل سر زده درهم * دارد چمنت برگ گل و سبزهء ترهم

شيرينى و شورى ز شكر خند و ز دشنام * در حقهء لعل تو نمك هست و شكر هم

كوته نكند دست تطاول ز اسيران * زلف تو كه از دوش گذشتست و كمر هم

گر صلح نخواهى به من از جنگ چه مانع * برخيز كه ما تيغ نهاديم و سپر هم

مرغان چمن بال به پرواز شكستند * ما را نبود قوّت افشاندن پر هم

از هول شب گور نترسيم كه ما را * بسيار شب اين‌طور گذشتست و بتر هم

فياض برد دردسر از كوى تو فردا * سهلست مداراى تو يك روز دگر هم

عمريست تا جدا ز تو مهوش نشسته‌ايم * پروانه‌ايم و دور ز آتش نشسته‌ايم

با آنكه عيش از دل ما نسخه مىبرد * دايم چو زلف يار مشوش نشسته‌ايم

در انتظار سرمهء گردى از آن سوار * عمريست چشم بر ره آتش نشسته‌ايم

فارغ نشد رقيب ز خميازه چون كمان * تا ما به پهلوى تو چو تركش نشسته‌ايم