ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

581

پشت كمان طعنه ز هرجا شود بلند * پهناى سينه را هدف تير مىكنم

در چشمخانه بىسر زلف تو روز هجر * نظّاره را زهر مژه زنجير مىكنم

اى آسمان بترس كه هر شب به ضبط آه * من استخوان براى تو زهگير مىكنم

فياض جادوى نفس بين كه هر نفس * ملك پرى براى تو تسخير مىكنم

چون به ياد زلف او زلف غم افشان مىكنم * مىكشم آهىّ و عالم را پريشان مىكنم

گلستان بىروى او بر من جهنم مىشود * من كه دوزخ را به ياد او گلستان مىكنم

دامن وصلش اگر در كف نباشد يك نفس * با گريبان دست را دست و گريبان مىكنم

مىروم از بس بلاگردان نخل قامتش * در ميان جلوه نازش را پشيمان مىكنم

تا نيابم لذت گفتار او را هم ز رشك * گوش را هم بعد ازين چون ديده حيران مىكنم

دردمندم چون روا دارى نمىدانم ز خويش * من كه درد عالمى را از تو درمان مىكنم

كام فياض از تو گر دشوار باشد غم مدار * مىشود نوميد و دشوار تو آسان مىكنم

چون به ياد زلف او انديشه‌آرايى كنم * تارهاى آه را بر دل چليپايى كنم

شد چهل سالم به غفلت در مسلمانى بسست * اربعينى در سر زلف تو ترسايى كنم

كى توان دادن به يك دل داد سوداى ترا * همچو دل هر قطره خون را به كه سودايى كنم

در تماشا يك سر موى ترا شايسته نيست * چون نگه گر هر سر مو را تماشايى كنم

با عنايات ازل دشوارها دشوار نيست * گر تجلّى رو دهد من نيز موسايى كنم

از لب لعل مسيحا معجزت كو نشئه‌اى * تا به بيماران بىدردى مسيحايى كنم

در بغل گيرم شبى گر قد رعناى ترا * تا قيامت عشوه بر خوبان رعنايى كنم

جلوه هر دم جاى ديگر مىكند حسن رخش * خويش را معذورم ار دانسته هر جايى كنم

شمه‌اى از لطف پنهان تو كردم آشكار * در تمناى تو عالم را تمنايى كنم

مىتوان آوارگى در گلشن از بويش فكند * مىروم گل را مگر چون لاله صحرايى كنم

ياد همت مىدهد فياض انداز خطر * كشتى خود را همان بهتر كه دريايى كنم

حال خود را خراب مىبينم * مرغ دل را كباب مىبينم

تا دم آب تيغ او خوردم * بحرها را سراب مىبينم

مردميهاى چشم او بگذشت * دگر آنها به خواب مىبينم

بس كه پر گشته‌ام زياد رخت * ذرّه را آفتاب مىبينم